آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

شرکت ملی نفت ایران که پس از ملی شدن شرکت نفت انگلیس و ایران تشکیل شد، به طور سیستماتیک از فیلم استفاده می‌کرد و فیلم‌های زیادی درباره موضوعات نفتی و پتروشیمی تولید می‌کرد. این شرکت همچنین فیلم‌هایی در نمایش پیشرفت و مدرن‌سازی ایران ساخت که نقش شاه و شرکت ملی نفت را در این مسیر برجسته می‌کرد. تحت حمایت این شرکت، ابراهیم گلستان فیلم یک آتش (۱۳۴۰) را کارگردانی کرد که روایتی بسیار بصری از آتش‌سوزی هفتاد روزه یک چاه نفت در منطقه خوزستان در جنوب غربی ایران بود. این فیلم توسط شاعر ایرانی فروغ فرخزاد تدوین شد و دو جایزه در جشنواره فیلم ونیز در سال ۱۹۶۱ کسب کرد.

پاریس، تابستان ۱۹۶۰. ژان روش، انسان‌شناس و فیلم‌ساز، و ادگار مورن، جامعه‌شناس و منتقد فیلم، در خیابان‌های شلوغ قدم می‌زنند و از رهگذران می‌پرسند که چگونه با سختی‌های زندگی کنار می‌آیند.

ژان روش به گروهی از نوجوانان سیاه‌پوست و سفیدپوست یک سوال فرضی می‌دهد: چه می‌شد اگر آن‌ها با یکدیگر معاشرت می‌کردند؟ سپس این نوجوانان شخصیت‌ها و موقعیت‌های خود را به صورت بداهه بازی می‌کنند.

سه دختر در جریان سفر خود در حومه انگلستان، با دو زن جوان آشنا می‌شوند که آن‌ها را با لذت‌های زندگی در یک کمپ برهنگان آشنا می‌کنند.

فیلم «اینجا در کنار آب» ساخته لئو هورویتز، اسکله‌های شهر نیویورک در سال ۱۹۶۰ را به تصویر می‌کشد. این فیلم که با همکاری چارلز پرت عکاس ساخته شده، شعری سینمایی برای افرادی است که روی آب کار می‌کنند. پرت که بخش عمده‌ای از بودجه فیلم را تامین کرد، این امکان را برای لئو فراهم ساخت تا از دیدگاه هنری و فیلم‌سازی خود استفاده کند، آن هم در زمانی که لیست سیاه همچنان بر زندگی و توانایی او برای کار در زمینه‌های دیگر سایه افکنده بود. «اینجا در کنار آب» فیلمی بدون روایت و گفتار است که توجه ما را به زندگی اغلب نادیده‌گرفته‌شده در آب، روی آب و اطراف آن جلب می‌کند و همچنین آنچه را که کارگران روی آب به ما می‌دهند، به تصویر می‌کشد. لئو در آثار خود همواره به دنبال دیدن اتفاقاتی بود که در فضاهایی از جهان رخ می‌دهد که دیگران از نگاه کردن به آن‌ها غافل می‌شوند.

مستند بافندگان نیشی‌جین فرآیند تولید منسوجات سنتی در منطقه نیشی‌جین را به تصویر می‌کشد.

فیلم با معرفی کوتاهی از تمام نقش‌های اصلی مانند یک اثر داستانی سنتی آغاز می‌شود. در ادامه، مصاحبه‌هایی انجام می‌شود که در آن‌ها سازندگان فیلم بدون هیچ ابایی خودشان نیز ظاهر می‌شوند. این مصاحبه‌ها شامل گفتگو با یک چوپان تنها و سه برادر مجرد است که تلاش می‌کنند مزرعه پدری خود را به هر نحوی اداره کنند. با وجود اینکه این سبک از مصاحبه امروزه کلاسیک شده است، فیلم غریبه‌های زمین بسیار نوآورانه عمل می‌کند. این اثر فراتر از یک فهرست ساده از مشکلات است؛ فیلم به شکلی صادقانه پیوند این افراد با زمین و طبیعت را نشان می‌دهد و در عین حال، دادخواستی برای مدرن‌سازی کشاورزی فرانسه است.

اثری دانشجویی از یری منزل که در سال دوم تحصیلش در مدرسه فیلم FAMU ساخته شده است. نماهایی از پراگ قدیم و ساختمان‌های مسکونی آن که نمادی از گذشته منسوخ‌شده هستند، با تصاویری از کارگاه‌های ساختمانی آپارتمان‌های پیش‌ساخته جدید جایگزین می‌شوند. با وجود برخی جنبه‌های تبلیغاتی ناگزیر که توسط کارگردان اضافه شده، این اثر به عنوان آغاز جستجوی او برای رسیدن به یک «دراماتورژی رنگ‌ها» حائز اهمیت است.

یک مصاحبه قدیمی و ارزشمند که در آن این هنرمند بزرگ درباره فیلم همشهری کین تامل می‌کند و دیدگاه‌های خود را درباره کارگردانی، بازیگری، نویسندگی و تمایلش برای به جا گذاشتن میراثی ارزشمند برای حرفه‌اش بیان می‌کند. صحنه مصاحبه یک اتاق هتل در پاریس است. سال ۱۹۶۰. ستاره برنامه، اورسن ولز. این اثر مرواریدی از یادگاری‌های سینمایی است.

فیلمی شخصی و نوستالژیک درباره یک ساختمان آپارتمانی در بیزواتر، جایی که راسل زمانی در آن زندگی می‌کرد، و درباره ساکنانی که در آن سکونت داشتند. این ساختمان تخریب می‌شود تا راه برای ساخت یک اداره زشت و بی‌روح باز شود.