آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

نادیا دانشجوی مهمانی است که در شهرک دانشگاهی اقامت دارد و در حین آماده کردن پایان‌نامه‌ای درباره پروست، در سوربن تحصیل می‌کند؛ او همچنین به گشت‌وگذار در پاریس علاقه‌مند است.

کارهای ساده یک پسر بچه در ساحل، استعاره‌های بصری برای دنیایی که معمولاً دیده نمی‌شود ارائه می‌دهد. دوربین بعد عمیقی به آنچه پسر دیده می‌افزاید و درک عمیق‌تری از آگاهی بصری به ما می‌دهد.

مستندی که رفتارهای منحرف و ناهنجار را از سراسر جهان به تصویر می‌کشد، از جمله مواردی مانند برده‌داری جنسی، عشق کوتوله‌ها، فاحشه‌خانه‌های آسیایی و همجنس‌گرایان زن.

روایتی پیچیده و به زیبایی ساخته‌شده از تغییرات چشم‌اندازهای شهری در پاریس و حومه آن در اوایل دهه ۱۹۶۰. این فیلم مسائل پیچیده‌ای را درباره معنا و تجربه چشم‌اندازهای مدرن و ویژگی‌های مرموز پدیده‌هایی چون کانال‌ها، دکل‌های برق و کارخانه‌های متروکه مطرح می‌کند. رومر همچنین نقش چشم‌انداز را در سنت‌های مختلف هنر و طراحی مدرن بررسی کرده و به معماران، هنرمندان و مهندسان خاصی اشاره می‌کند.

آموزش و پرورش به طور فزاینده‌ای تحت تأثیر پیشرفت‌های تکنولوژیک قرار گرفته است. این مطالعه گسترده درباره نظریه‌ها و شیوه‌های نوین آموزشی، نشان می‌دهد که این تغییرات چگونه بر کودک تأثیر می‌گذارند. چندین مربی و نوآور برجسته، از جمله دکتر جروم برونر از دانشگاه هاروارد و دکتر مارشال مک‌لوهان به عنوان میزبان و راوی، در این فیلم حضور دارند.

کشتی سنتی که در زبان ولوف به نام «لامب» شناخته می‌شود و یادآور کشتی فرنگی است، یک ورزش ملی و محبوب در سنگال است. این ورزش قوانین خاص و بسیار سختی دارد. هر تماشاچی می‌تواند در فضایی جشن‌گونه روی کشتی‌گیر محبوب خود شرط‌بندی کند. ورزشگاه داکار به عنوان بستری برای نمایش این نبردها در فیلم عمل می‌کند.

سال ۱۹۶۱ است و اینگمار برگمان در حال ساخت یک فیلم است. ویلگوت شومان (کارگردان فیلم «من کنجکاوم؛ زرد»، ۱۹۶۷) که به عنوان کارآموز برگمان در صحنه حضور دارد، به تلویزیون سوئد پیشنهاد می‌کند که از این فرصت برای ضبط برنامه با این کارگردان تحسین‌شده استفاده کنند. در ماه اوت، شومان و گروه تلویزیونی شروع به ثبت تصاویری می‌کنند که بعداً به یک مستند جامع پنج‌قسمتی درباره ساخت فیلم «نور زمستانی» تبدیل می‌شود؛ مستندی که مراحل توسعه فیلم‌نامه، ساخت دکور و نورپردازی، تمرین‌ها و تدوین و همچنین گفتگوهای صمیمی با برگمان و اعضای بازیگران و عوامل او را به تصویر می‌کشد. تصاویر مربوط به اکران اولیه فیلم در سوئد، واکنش‌های فوری تماشاگران و نقدهای منتقدان در روز بعد را نشان می‌دهد.

پوله در اینجا اثری خلق کرده که تعریف دقیق همان چیزی است که منتقدان فرانسوی دوست دارند آن را یک شیء ناشناخته سینمایی بنامند. این اثر به عنوان «شهاب‌سنگی در آسمان سینمای فرانسه»، یک «شاهکار ناشناخته» و اثری «بی‌سابقه» توصیف شده است که با وجود برانگیختن حجم عظیمی از نقدهای مکتوب، از تفسیر تن باز می‌زند. کلاژ ریتمیک تصاویر آن شامل دختری روی برانکارد، یک ماهیگیر، ویرانه‌های یونانی، باغی در سیسیل و گاوبازی اسپانیایی با تفسیری انتزاعی به قلم سولرس همراه شده است و تنها موسیقی غنایی و تیره آنتوان دوهامل است که عناصر فیلم را در کنار هم نگه می‌دارد. در اولین تماشا، ممکن است نگران شوید که فیلم به قطعاتی نامفهوم از هم بپاشد؛ اما در طول ۴۵ دقیقه خود، قوانینش را خلق می‌کند و متوجه می‌شوید که در حال تماشای چیزی شبیه به بازآفرینی سینمایی یک آیین باستانی هستید.

سنگ‌تراشان هنگام استخراج و صیقل دادن بلوک‌های سنگی خود می‌گفتند: «سنگ دارد جان می‌گیرد». این تضاد، بهترین استعاره را برای مفهوم فیلم‌سازی در اختیار ماتسوموتو قرار داد. از نظر او، فیلم‌سازان همان‌گونه روی تصاویر کار می‌کنند که سنگ‌تراشان روی سنگ‌ها کار می‌کنند.

مصاحبه‌های صریح با مردم عادی درباره معنای خوشبختی؛ مفهومی که اغلب مبهم و غیرقابل توصیف است و ایده‌آل‌های اساسی‌تر و برابری‌خواهانه‌تری مانند خودسازی، رفاه، مدارا، فرصت‌های اقتصادی و آزادی را تداعی می‌کند.