آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

در سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵، یوهان وان در کوکن دوربین خود را به سراسر جهان، از آمستردام تا نیویورک و هنگ‌کنگ برد و در نهایت به ژنو رسید. موضوع تحقیق او پول بود، به ویژه تمایل جنون‌آمیز برای انباشت آن در دوران نئولیبرالیسم تاچریسم و ریگانیسم.

ثبت تصویری و ماندگار از المپیک ۱۹۸۴ لس‌آنجلس که از زاویه درون و از طریق زندگی شرکت‌کنندگان، با روایت دیوید پری و آواز پلاسیدو دومینگو بازگو می‌شود. این سبک منحصربه‌فرد از روایت، از مراسم افتتاحیه تا اختتامیه، جنبه‌ای از بازی‌های المپیک را نشان می‌دهد که هرگز توسط مخاطبان تلویزیونی دیده نشده است.

این مستند به بررسی کلیشه‌های عمیقی می‌پردازد که به پیش‌داوری‌ها و تبعیض‌ها علیه سیاه‌پوستان دامن زده‌اند.

نیویورک، ۱۹۸۶: شهری با رویاهای بزرگ و به همان اندازه مشکلات بزرگ. موسیقی هیپ‌هاپ نیز مانند خود نیویورک، هر دوی این شرایط انسانی را در بر می‌گرفت. اما هیپ‌هاپ و زادگاه فرهنگی‌اش ویژگی‌های مهم دیگری نیز داشتند: تمایل به همیشه اصیل بودن، جاه‌طلبی برای بقا و تلاش، و در صورت همسو شدن ستاره‌ها، توانایی رسیدن به اوج، بدون توجه به شانس و شرایط. این مستند درباره دوران هیپ‌هاپی است که هنر هنوز در مرکز بازی قرار داشت؛ زمانی که مهارت‌ها و نه هیاهوی تبلیغاتی، اولین قرارداد ضبط را برای شما به ارمغان می‌آورد؛ زمانی که گروه ران-دی‌ام‌سی سکان هدایت را از داگ ای. فرش و گرندمستر فلش گرفتند و راه را برای صدها ستاره دیگر هموار کردند؛ زمانی که ال ال کول جی که در صدر جدول موسیقی بود هنوز با مادربزرگش زندگی می‌کرد؛ زمانی که کلاب لاتین کوارتر بهترین مکان برای گذراندن شب‌های آخر هفته بود؛ و زمانی که هنرمندان از هر پیشینه‌ای می‌توانستند طعم رویاهای خود را در جدول موسیقی پاپ بچشند، رویاهایی که درست فراتر از دسترسشان بود اما همچنان دست‌یافتنی به نظر می‌رسید.

این مستند بلند، نگاهی گیرا به تاریخچه روابط ایالات متحده و کانادا از طریق بررسی دوره‌های متوالی ریاست‌جمهوری و نخست‌وزیری دارد. این فیلم با استفاده از تصاویر آرشیوی نشان می‌دهد که نخست‌وزیران کانادا، از جان ای. مک‌دونالد به بعد، همگی دوران خود را با ابراز تمایل به همتایان آمریکایی‌شان آغاز کرده‌اند. نگرش‌ها و نتایج بسیار متفاوت بوده است؛ برای مثال، دشمنی تقریباً کمدی بین کندی و دیفن‌بیکر در اینجا به همان اندازه ملموس است که رفاقت صمیمانه ریگان و مولرونی دیده می‌شود. این اثر بخش چهارم از مجموعه «حساب‌کشی: اقتصاد سیاسی کانادا» است.

اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.

منفرد کیرشهیمر، فیلمساز، اعتماد بازماندگان هولوکاست ساکن در واشینگتن هایتس نیویورک را جلب کرد تا مقابل دوربین او صحبت کنند. اما آنچه آن‌ها به او گفتند چنان با باورهای رایج تضاد داشت که فقط می‌توان آن را بحث‌برانگیز توصیف کرد.

آرتور میلر نمایشنامه‌نویس، فولکر شلوندورف کارگردان و داستین هافمن بازیگر در حال خلق تله‌تئاتر «مرگ فروشنده» (۱۹۸۵) محصول مشترک رکسبرگ پروداکشنز و پانچ پروداکشنز دیده می‌شوند.

این مستند که برنده سه جایزه جمیز کانادا شده است، پرتره‌ای عمیق از رویدادهای بحران گروگان‌گیری ایران در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ ارائه می‌دهد؛ زمانی که ۵۲ آمریکایی توسط دانشجویان بنیادگرای ایرانی که به شدت از سیاست‌های آمریکا در کشورشان خشمگین بودند، به گروگان گرفته شدند. در این مستند به واکنش آمریکایی‌ها به این بحران، هم در داخل و هم در خارج از کشور پرداخته می‌شود. تمرکز اصلی در اینجا بر رفتار خود گروگان‌ها و نحوه بقای آن‌ها در چنین شرایط بی‌ثبات و متشنجی است.

شارون میچل و تیگر، بازیگران فیلم‌های بزرگسالان، در حین کار در صنعت جنسی، فراز و نشیب‌های رابطه عاشقانه خود را پشت سر می‌گذارند.