آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

آخرین بخش از سه‌گانه فیلم‌های ساخته‌شده برای دولت ایالات متحده توسط جان هیوستون. برخی از کهنه‌سربازان بازگشته از جنگ، از زخم‌هایی رنج می‌برند که بیشتر روانی هستند تا جسمی. این فیلم بیماران و کادر درمان را در طول دوره درمان دنبال می‌کند. فیلم به موضوعی می‌پردازد که امروزه اختلال اضطراب پس از سانحه (PTSD) نامیده می‌شود، اما در آن زمان به عنوان روان‌رنجوری جنگی یا موج‌گرفتگی دسته‌بندی می‌شد. مقامات دولتی این فیلم محصول ۱۹۴۶ را برای تلاش‌های پس از جنگ مضر دانستند و تا سال ۱۹۸۱ به طور عمومی اکران نشد.

فیلم فاربیک، اولین اثر بلند مستندساز فرانسوی ژرژ روکیه، به طور گسترده به عنوان بهترین فیلم او شناخته می‌شود. روکیه روی یک خانواده کشاورز فرانسوی تمرکز می‌کند و آن‌ها را در طول چهار فصل دنبال می‌کند. مانند آثار رابرت فلاهرتی، شخصیت‌های انسانی و زمین‌های اطراف آن‌ها یکی هستند و روکیه هرگز فرصت را برای همسو کردن زندگی آن‌ها با مراحل کهن طبیعت از دست نمی‌دهد. تصاویر نمادین پایانی بهار که از طریق عکاسی تایم‌لپس ثبت شده‌اند، به طرز شگفت‌انگیزی زیبا هستند. فاربیک با وجود برنده شدن چندین جایزه در جشنواره‌ها، بلافاصله منجر به تامین مالی فیلم‌های بعدی روکیه نشد (این یک مشکل رایج در صنعت سینمای فرانسه در دهه ۱۹۴۰ بود که با مشکلات مالی دست‌وپنجه نرم می‌کرد). شاید به همین دلیل، روکیه دنباله خود یعنی بیکفار را که در همان منطقه و با برخی از همان بازیگران فیلم‌برداری شده بود، تا سال ۱۹۸۳ نساخت.

یک پزشک با توضیح دادن اینکه واکسیناسیون چگونه از گروهی از پسران در برابر بیماری محافظت می‌کند، آن‌ها را متقاعد به واکسینه شدن می‌کند. بخش‌های پویانمایی، بدن را به طور استعاری به عنوان شهری نشان می‌دهند که توسط گلبول‌های خون دفاع می‌شود؛ گلبول‌هایی که با واکسیناسیون تحریک می‌شوند تا سلاح و مهمات جمع‌آوری کنند تا هنگام حمله میکروب‌ها از شهر دفاع کنند.

این فیلم کوتاه بر روی یک روز از زندگی یک استعدادیاب هالیوود تمرکز دارد که مامور انتخاب حیوانات برای بازیگری شده است.

هفتمین و آخرین فیلم از مجموعه فیلم‌های تبلیغاتی فرانک کاپرا درباره جنگ جهانی دوم با عنوان «چرا می‌جنگیم». این بخش تلاش می‌کند تا عوامل منجر به ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم را تشریح کند.

یک فیلم تبلیغاتی با هدف «دشمنت را بشناس» مشابه فیلم‌های «دشمنت را بشناس: ژاپن» و «ژاپن من» که با همان هدف درباره ژاپن ساخته شده بودند. این اثر شامل تاریخچه‌ای از مقدمات جنگ جهانی دوم، اردوگاه‌های مرگ و دیگر جنایات جنگی نازی‌ها و تفسیری بر شخصیت مردم آلمان است. این فیلم به کارگردانی فرانک کاپرا، اساساً با همان قالب مجموعه «چرا می‌جنگیم» او ساخته شده است. قرار بود این فیلم برای نیروهای آمریکایی شرکت‌کننده در تهاجم و اشغال آلمان نمایش داده شود، اما تا زمانی که آماده شد، رویدادها از آن پیشی گرفتند و آلمان در آستانه سقوط بود؛ بنابراین فیلم بایگانی شد. اگرچه این فیلم برای تماشا در مالکیت عمومی در اینترنت در دسترس است، اما هرگز به طور گسترده توزیع یا اکران نشد.

راوی داستان، وضعیت بریتانیای کبیر را در اواخر جنگ جهانی دوم از طریق یک دفترچه خاطرات تصویری برای نوزاد پسری به نام تیموتی که در سپتامبر ۱۹۴۴ متولد شده است، بازگو می‌کند.

این فیلم مستند درباره نبرد سان پیترو، روستای کوچکی در ایتالیا است. بیش از ۱۱۰۰ سرباز آمریکایی در تلاش برای تصرف این منطقه که راه نیروهای متفقین را در برابر آلمانی‌ها مسدود کرده بود، کشته شدند. این اثر در سال ۲۰۰۵ توسط آرشیو فیلم آکادمی بازسازی و حفظ شد.

هارولد راسل، سرباز آمریکایی که دستانش را در یک حادثه آموزشی از دست داده است، داستان توان‌بخشی پزشکی خود در مرکز پزشکی ارتش والتر رید در واشینگتن دی‌سی را روایت می‌کند؛ اینکه او و هم‌رزمان قطع‌عضو شده‌اش در بیمارستان ابتدا چگونه ناامید شدند و سپس با استفاده از پروتزها و آموزش‌های کادر پزشکی ارتش، امیدی تازه یافتند. راسل یاد می‌گیرد چگونه از قلاب‌هایی که جایگزین دستانش شده‌اند استفاده کند و در انجام بسیاری از کارهایی که زمانی غیرممکن می‌پنداشت، مهارت می‌یابد. او پس از ترخیص از ارتش، توسط ویلیام جی. مورفی، رئیس کالج بوستون، در این کالج پذیرفته می‌شود.

مستندی ساخته شده توسط واحد سیگنال ارتش ایالات متحده پس از نبرد آفریقای شمالی.