آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

ترکیبی از مستند و تصاویر بازسازی‌شده درباره محله «باوری»، منطقه فقیرنشین و بدنام شهر نیویورک. در پس‌زمینه‌ای از مردان و معدود زنانی که در کافه‌ها می‌نوشند، با هم گفتگو و مشاجره می‌کنند و روی پیاده‌روها می‌خوابند، ما داستان زندگی ری را دنبال می‌کنیم.

این اثر که یکی از فیلم‌های مجموعه‌ای ساخته‌شده برای در دسترس و فهم‌پذیر کردن علم برای توده‌ها، به ویژه کودکان است، خورشید را با اصطلاحات علمی اما به شکلی سرگرم‌کننده توصیف می‌کند.

به کاوشگر نامدار، ژاک-ایو کوستو بپیوندید تا به بررسی زیستگاه‌های آبی در سراسر جهان بپردازد و وال‌ها، کوسه‌ها و حیات دریایی متنوع را به تصویر بکشد. این مستند در حالی که شگفتی‌های کاوش در اعماق دریا را ثبت می‌کند، واقعیت‌های بی‌رحمانه طبیعت را به نمایش می‌گذارد و تیم را به اعماق دیده‌نشده اقیانوس می‌برد.

پیکاسو با استفاده از یک «بوم» شفاف که به طور ویژه طراحی شده تا دیدی بدون مانع ایجاد کند، در مقابل دوربین شروع به خلق اثر می‌کند. او کار خود را با آثار ساده‌ای آغاز می‌کند که تنها با یک ضربه قلم‌مو شکل می‌گیرند. سپس به سراغ نقاشی‌های پیچیده‌تری می‌رود که در آن‌ها بارها عناصری را اضافه و حذف می‌کند، کل صحنه را به دلخواه خود تغییر می‌دهد تا اینکه در نهایت اثر کامل می‌شود.

مستندی درباره بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۵۶ در کورتینا دامپتزو ایتالیا.

جزئیات زندگی روزمره در خیابان رز ادینبرگ در دهه پنجاه میلادی در این مستند امپرسیونیستی به تصویر کشیده شده است.

مستندی درباره کتابخانه ملی در پاریس که این ساختمان را با فرآیندهای فهرست‌نویسی و نگهداری انواع مطالب چاپی، هم به عنوان بنای یادبود حافظه فرهنگی و هم به عنوان موجودی هیولاگونه و بیگانه به تصویر می‌کشد.

اکتبر سال ۱۹۵۵ است. مکان، روستایی در لوآر-آتلانتیک به نام لا شاپل-باس-مر است، جایی که یک کفش‌ساز قدیمی چوب‌تراش به همراه همسر و پسرخوانده‌اش زندگی و کار می‌کند. ظرافت و جزئیات دقیق حرفه این کفش‌ساز با عشق و توجهی ویژه به تصویر کشیده می‌شود. از سوی دیگر، سایه مرگ قریب‌الوقوع بر زندگی روزمره و آرام این زوج سالخورده سنگینی می‌کند.

تفسیری سینمایی از شعر «پژواک سربی و پژواک طلایی» اثر جرارد مانلی هاپکینز که مارگارت تیت در طول فیلم آن را دکلمه می‌کند.

موضوع این فیلم مستند درباره جنبش هائوکا است. این جنبش شامل تقلید رفتارها و رقصیدن برای حلول روح مقامات استعماری فرانسوی در بدن رقصندگان بود. شرکت‌کنندگان همان مراسم‌های نظامی پیچیده اشغالگران استعمارگر خود را اجرا می‌کردند، اما این کار را بیشتر در حالت خلسه انجام می‌دادند تا یک بازسازی واقعی.