آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

این مستند اولیه ارول موریس، گفتگوهای پراکنده‌ای را که او از ساکنان واقعاً عجیب و غریب شهر ورنون در فلوریدا ضبط کرده، به تصویر می‌کشد. چند نمونه؟ کشیشی که درباره تعریف کلمه «بنابراین» موعظه می‌کند، و شکارچی وسواسی بوقلمون که با احترام از بوقلمون‌های وحشی که دوست دارد ردیابی کند و بکشد صحبت می‌کند.

زندگی و آثار آهنگساز بزرگ روس، دیمیتری شوستاکوویچ، در این مستند از طریق تصاویر و صداهای نادری از آرشیوهای مختلف که زمانی توسط دولت شوروی سانسور شده بودند، به تصویر کشیده می‌شود. نگاهی کوتاه به زندگی او، از دوران نبوغ در کودکی تا تبدیل شدن به هنرمندی تراز اول، آثار مشهورش و سال‌های پایانی زندگی با وضعیتی رو به وخامت.

مستندی از افول آمریکا، متشکل از آرشیوهای تصویری و تصاویر انحصاری از قتل‌عام، جنون و هرج‌ومرج با صداقتی بی‌پرده در به تصویر کشیدن واقعیت خشونت در کشور صنعتی ایالات متحده. این مستند به بررسی گزارش‌های دقیق از اقدامات وحشتناک، رفتارهای وحشیانه و مصاحبه با کارشناسان و قاتلان محکوم می‌پردازد.

واردا با سفر از ونیس بیچ به واتس، به نقاشی‌های دیواری لس‌آنجلس به عنوان پس‌زمینه و آینه‌ای از فرهنگ‌های متعدد این شهر نگاه می‌کند. او با نگاهی کنجکاو به گرافیتی و واقع‌گرایی عکس‌گونه، دیسکوی اسکیت‌سواری و خشونت باندهای خیابانی، مسیحیان تبشیری، پیروان هاره کریشنا، هنرمندان، فرشتگان و شهروندان عادی لس‌آنجلس می‌نگرد.

این فیلم در ادامه قسمت اول، صحنه‌های کوتاهی از موضوعات مرتبط با مرگ را به تصویر می‌کشد. سردخانه‌ها، تصادفات و فعالیت‌های پلیس توسط تجهیزات تلویزیونی و دوربین‌های ویدئویی خانگی ضبط شده‌اند.

با الهام از نامه‌ای از فریدریش انگلس و روایتی در سال ۱۹۷۴ از دو نویسنده مبارز مارکسیست که توسط رژیم ناصر زندانی شده بودند، استروب و هویله این فیلم را در سال ۱۹۸۰ در فرانسه و مصر فیلم‌برداری کردند. آن‌ها به تاریخچه مبارزات دهقانی مصر و رهایی از استعمار غرب می‌پردازند و آن را به تنش‌های طبقاتی در فرانسه کمی قبل از انقلاب ۱۷۸۹ پیوند می‌دهند؛ با نقل‌قول‌هایی از متون انگلس و همچنین فیلم مستند پیشگامانه «خروج کارگران از کارخانه لومیر» (۱۸۹۵).

پرتره‌ای از گروه موسیقی پیشگام مراکشی «ناس الغیوان» که مجموعه‌ای از اجراهای زنده و پرشور آن‌ها را در تونس، مراکش و فرانسه، در خیابان‌های کازابلانکا و در گفتگوهای صمیمی به تصویر می‌کشد. این گروه که با آواز و سازهای سنتی داستان‌سرایی می‌کردند و پیوندهایی با تئاتر سیاسی داشتند، به لطف ترانه‌های عصیانگر و صدای کاملاً آکوستیک و بی‌نظیر خود که از ریتم‌های بربر، شعرخوانی ملحون و رقص‌های گناوه الهام گرفته بود، به یک پدیده محلی و شهرتی بین‌المللی تبدیل شدند.

مستندی درباره یک گروه طبل‌نوازی تایکو ژاپنی مستقر در جزیره دورافتاده سادو در ژاپن. این فیلم مرز بین تصاویر مستند واقعی از تمرینات و رژیم‌های ورزشی گروه و اجراهای صحنه‌ای از آثار موسیقی متنوع آن‌ها را کم‌رنگ می‌کند؛ اجراهایی با دکورهای طراحی‌شده توسط هنرمند تادانوری یوکو و موسیقی الکترونیک تجربی اضافی اثر توشی ایچیاناگی.

«ایستگاه‌های مرتفع» بینندگان را با یک صحنه هنری زیرزمینی آشنا می‌کند؛ هنری که منحصراً روی بدنه واگن‌های مترو و قطار دیده می‌شود. این فیلم که پرتره‌ای متحرک از نیویورک اواخر دهه ۷۰ است، از موسیقی متن اسطوره‌های جاز، چارلز مینگوس و آرتا فرانکلین بهره می‌برد.

ادای احترامی به روحیه و انسانیت افرادی که از نظر جسمی با میانگین جامعه متفاوت هستند: زنان و مردان بسیار بلندقد و درشت‌هیکل، زنی ریش‌دار و همسر وفادارش، دوقلوهای به‌هم‌چسبیده از ناحیه کمر، و چندین فرد کوتاه‌قامت از جمله بیلی بارتی بازیگر. ما با برخی از آن‌ها در گیبسونتون فلوریدا، محل استراحت زمستانی اهالی کارناوال، ملاقات می‌کنیم. آن‌ها درباره زندگی و دستاوردهایشان صحبت می‌کنند. دوربین همچنین به جاده می‌زند تا با پدربزرگی با چهره‌ای خاص، مکانیک بدون پایی از کنتاکی در دومین ماه عسلش در لس‌آنجلس، یک دونده ماراتن و سخنران انگیزشی که پا ندارد، یک هنرجوی کاراته با نقص عضو و مادری خاکی و صمیمی در تگزاس که دست ندارد، دیدار کند.