آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

این مستند گرم ۹۰ دقیقه‌ای، نوازندگان ناشناخته سبک بلوز در میسیسیپی را به ما نشان می‌دهد. آن‌ها در همه جا می‌نوازند: در خیابان‌ها، در بارهای کوچک و کثیف، در یک آرایشگاه و در کلوب‌های بزرگ. این فیلم به خوبی چهره‌های واقعی بلوز را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که این موسیقی هیچ ارتباطی با نوستالژی یا تبلیغات شرکت‌های ضبط موسیقی ندارد. مستندی درباره بلوزِ دلتا.

وقایع‌نگاری لحظه‌به‌لحظه انقلاب رومانی در دسامبر ۱۹۸۹ در بخارست. این مونتاژ سینمایی از تصاویر زنده شرکت تلویزیونی دولتی TVR و ویدئوهای ضبط‌شده توسط آماتورهای بی‌شمار، به شکل جدیدی از تاریخ‌نگاری مبتنی بر رسانه تبدیل می‌شود.

ده زن در کانادا درباره لزبین بودن در دهه‌های ۱۹۴۰، ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ صحبت می‌کنند: کشف رمان‌های عامه‌پسند آن دوران درباره زنان عاشق، اولین روابط عاطفی خودشان، درد جدایی، رفت‌وآمد به پاتوق‌های همجنس‌گرایان، مواجهه با یورش‌های پلیس، واکنش‌های مردان و آداب نقش‌های بوچ و فم. در میان این مصاحبه‌ها و تصاویر آرشیوی، چهار بخش دراماتیزه‌شده از یک رمان عامه‌پسند به نام «عشق ممنوعه» نیز به تصویر کشیده می‌شود.

با تأمل در جمله معروف مائو که می‌گوید «بگذار صد گل بشکفد و صد مکتب فکری با هم رقابت کنند»، فیلم ترین تی. مین-ها که عنوان آن تا حدی به یک بازی حدس‌زدن چینی اشاره دارد، سفری منحصربه‌فرد به هزارتوی نام‌گذاری‌های تمثیلی و قصه‌گویی در چین است.

این فیلم به بررسی این موضوع می‌پردازد که دگرگونی‌های قدرت و سیاست چه تاثیری بر هنر می‌گذارند، چقدر فرصت‌طلبی در هنر ناب یافت می‌شود و آیا نمادهای فاشیستی هرگز می‌توانند معصومیت زیبایی‌شناختی خود را بازیابند یا خیر. پرسش‌هایی که این اثر درباره رابطه اخلاق و زیبایی‌شناسی مطرح می‌کند، کمک ارزشمندی به هرگونه بحث درباره هنر و قدرت است.

داستان کیوتو: تاریخ، فرهنگ و همچنین نقشی که این شهر در زندگی کارگردان و زندگی مادرش ایفا کرده است.

روایتی از مشکلات تولید از جمله آب‌وهوای بد، وضعیت سلامتی بازیگران، جنگ در نزدیکی محل‌های فیلم‌برداری و موارد دیگر که گریبان‌گیر ساخت فیلم «اینک آخرالزمان» شد، هزینه‌ها را افزایش داد و نزدیک بود زندگی و حرفه فرانسیس فورد کوپولا را نابود کند.

جاگ ماندیر اثری آرام و اغلب نادیده گرفته‌شده در کارنامه هنری گسترده ورنر هرتسوک است. ظاهراً ۲۰ ساعت فیلم از کل این جشنواره ضبط شده بود و فیلم نهایی حتی یک‌بیستم آن را هم نشان نمی‌دهد. یک فرد بومی که بدون مقدمه به تماشای فیلم بنشیند، شاید در ابتدا متوجه نشود که کشور خودش در حال نمایش است و این شخصیت‌ها متعلق به اساطیر بخش‌های مختلف سرزمین او هستند. بخش عمده فیلم شامل تصاویر یک اجرای تئاتر مجلل برای مهارانا آرویند سینگ موار در کاخ شهر اودایپور در راجستان است که توسط آندره هلر کارگردانی شده است.

فیلم‌ساز «جن اکسنبرگ» با تلفیق کمدی و تراژدی، سفری شخصی را آغاز می‌کند تا با روند پیری و مرگ مادربزرگش کنار بیاید.

«براکِیج در توصیف خود برای فیلم «باغ یک کودک»، از اشعار رونالد جانسون و چارلز اولسون نقل‌قول می‌کند (و شعر «پرتو ۲۹» جانسون را منبع الهام خود می‌داند). اما این فیلم به شکلی مبهم ویلیام بلیک را نیز به یاد می‌آورد؛ شاید بیشتر برای هنرش تا اشعارش: در تصاویر براکیج هم حسی از تاریکی و هم نوعی جذبه عرفانی وجود دارد. این فیلم که اولین بخش از چهارگانه غیررسمی «جزیره ونکوور» است، مکان‌هایی را در اطراف منطقه بریتیش کلمبیا، جایی که همسر دومش مریلین در آن بزرگ شده، به تصویر می‌کشد. او از زمین، دریا و آسمان فیلم‌برداری کرده و مدام بین آن‌ها کات می‌زند. نماها اغلب خارج از فوکوس هستند تا بر رنگ و نور تأکید کنند؛ آن‌ها با دوربین روی دست، وارونه و گذرا ثبت شده‌اند. تمام این‌ها برای کسانی که آثار براکیج را می‌شناسند جای تعجب ندارد: هر چیزی و همه چیز تا زمانی که جواب بدهد، معتبر است.» - Cine-File.info