آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

در جزیره کوچک مارتاز وینه‌یارد، جایی که رؤسای جمهور و افراد مشهور تعطیلات خود را در آنجا می‌گذرانند، خانه‌های مجلل و اشرافی تهدیدی برای نابودی شخصیت منحصر‌به‌فرد جزیره محسوب می‌شوند. مستند «یک خانه بزرگ» که ساخت آن دوازده سال به طول انجامیده، سفر یک نجار را دنبال می‌کند تا روند گرایش به ساخت خانه‌های غول‌پیکر را درک کند. وقتی او احساس می‌کند در تخریب جایی که خانه‌اش می‌نامد شریک است، کمربند ابزارش را باز کرده و دوربینی به دست می‌گیرد.

راکابیلی یک خرده‌فرهنگ است که اعضای آن به گونه‌ای رفتار می‌کنند که گویی در دهه ۱۹۵۰ زندگی می‌کنند. از موسیقی گرفته تا تتوها، مدل‌های پین‌آپ، ماشین‌های هات‌راد و مد کلاسیک، این سبک زندگی به افراد خلاق فضایی می‌دهد که در آن احساس قدرت کنند. راکابیلی‌ها با قالب‌هایی که فرهنگ آمریکایی آن را «نرمال» می‌نامد سازگار نیستند. این فضا باعث می‌شود افراد نامرئی، دیده شوند؛ به همین سادگی. بزرگترین ترس یک راکابیلی، دیده نشدن است.

در فوریه ۱۹۴۵، جو روزنتال، عکاس آسوشیتدپرس، تصویری از پنج تفنگدار دریایی ایالات متحده و یک پزشک نیروی دریایی ایالات متحده را ثبت کرد که پرچم آمریکا را بر فراز کوهی در ایوو جیما برافراشته می‌کردند.

این مستند تلاش‌های تارین برومفیت، فعال حوزه تصویر بدنی را دنبال می‌کند؛ او به بررسی مسئله جهانی بیزاری از بدن می‌پردازد و ما را ترغیب می‌کند تا احساسمان نسبت به خودمان و طرز فکرمان درباره بدنمان را تغییر دهیم.

نگاهی به تاریخچه پر از رسوایی نهاد حاکم بر فوتبال جهان.

مستند «ساخت ونیز» شما را به یک سواری هیجان‌انگیز با اسکیت‌بردهای محله ونیز می‌برد؛ از آشوب به پا کردن در ساحل در دوران نوجوانی‌شان تا حرفه‌ای شدن در دهه ۸۰ میلادی و ثبت کردن «اسکیت خیابانی» روی نقشه جهانی. اما بزرگ‌ترین چالش آن‌ها اسطوره شدن در اسکیت‌برد نبود، بلکه به دست آوردن چیزی بود که آرزویش را داشتند و واقعا می‌خواستند: یک پیست اسکیت در ساحل ونیز برای جامعه محلی و اسکیت‌بازان حرفه‌ای فردا.

فیلم‌ساز، کیمی تاکسوی، آهنگ زندگی روزمره پدربزرگ تام را به تصویر می‌کشد؛ یک کارمند بازنشسته اداره پست که از مهاجران ژاپنی در دهه ۱۹۱۰ در هاوایی متولد شده است. در میان تنهایی کارهای روزمره او در خانه، از جمله بریدن کوپن‌ها، راه انداختن یک باربیکیو دست‌ساز و روشن کردن ترقه در سال نو، ما نگاهی به یک زندگی درونی غیرمنتظره و غنی می‌اندازیم.

برای بخش‌هایی از پنج دهه، اسطوره‌های ورزش ملی آمریکا در زمین‌های بیسبال تمرین می‌کردند و در چشمه‌های آب گرم هات اسپرینگز در ایالت آرکانزاس، سموم الکل زمستانی را از بدن خود بیرون می‌راندند. در سال ۱۸۸۶، تیم شیکاگو وایت استاکینگز اولین تیمی بود که به سمت جنوب به هات اسپرینگز سفر کرد، زمانی که مالک و مدیر تیم تصمیم گرفتند پسرها به مکانی برای تمرین و آماده شدن برای فصل آینده نیاز دارند. تیم‌های دیگر نیز به زودی راه آن‌ها را دنبال کردند، از جمله بوستون رد ساکس، پیتسبورگ پایرتس، بروکلین داجرز و بسیاری دیگر. هات اسپرینگز در آن روزها بسیار پرجنب‌وجوش بود و پاتوق شخصیت‌های معروف و بدنام بود. و این‌گونه بزرگ‌ترینِ بزرگان برای بازی بیسبال به مدت یک ماه یا بیشتر در اواخر زمستان و اوایل بهار به اینجا آمدند، از جمله بیش از یک‌سوم از تمام بازیکنانی که نامشان در تالار مشاهیر ملی بیسبال در کوپرستاون نیویورک ثبت شده است. بیب روث، راجرز هورنسبی، سای یانگ، هانوس واگنر؛ بهترین‌هایی که تا به حال این بازی را انجام داده‌اند، همگی در اینجا تمرین کردند.

ادی ژنگ که در ۱۶ سالگی دستگیر و به عنوان یک بزرگسال به اتهام آدم‌ربایی و سرقت محاکمه شد، بیش از ۲۰ سال را در زندان‌ها و بازداشتگاه‌های کالیفرنیا سپری کرد. مستند «نفس کشیدن: داستان ادی ژنگ» ساخته بن وانگ، پرتره‌ای صمیمانه از ادی در نقش‌های مختلف او به عنوان زندانی، مهاجر، فرزند و فعال مدنی در مسیرش به سوی آزادی، توان‌بخشی و رستگاری ترسیم می‌کند. این فیلم با عشقی عمیق و انتقادی پیش می‌رود و از مواجهه با حقایق تلخ جرم ادی، واقعیت‌های خشن حبس‌های دسته‌جمعی و سختی‌های عاطفی درهم‌تنیده‌ای که همه افراد درگیر تجربه کرده‌اند، ابایی ندارد. فیلم ادی را در تقاطع‌های بسیاری به تصویر می‌کشد؛ در جلسات آزادی مشروط، فعالیت‌های سازمان‌دهی در جامعه، طرد شدن و در خطر اخراج از کشور، در حالی که تاب‌آوری و شفقت شگفت‌انگیز او در تمام این مسیر طنین‌انداز است. این اثر با ثبت مبارزه چند دهه‌ای ادی برای آزادی، پیچیدگی‌ها و ریاکاری‌های جرم و مجازات در ایالات متحده را به چالش می‌کشد و این پرسش بزرگتر را مطرح می‌کند: زندان‌ها واقعاً برای چه کسانی ساخته شده‌اند؟

مستندی که به بررسی کارنامه هنری گروهی از هنرمندان می‌پردازد که پیش از این هرگز صدایی نداشته‌اند: بازیگران سیاه‌پوست در سینمای ایتالیا. این مستند با مصاحبه‌های امروزی و تصاویر آرشیوی، مبارزات شخصی و موفقیت‌هایی را که بازیگران کلاسیک آفریقایی ایتالیایی، آفریقایی آمریکایی و آفریقایی‌تبار در صنعت سینمای ایتالیا با آن‌ها روبرو بوده‌اند آشکار می‌سازد و در عین حال، چالش‌های آن‌ها را با بازیگران معاصری مقایسه می‌کند که برای یافتن نقش‌های محترمانه، مهم و غیرکلیشه‌ای تلاش می‌کنند اما اغلب موفق به این کار نمی‌شوند. این اثر فراتر از افشای یک تاریخ پر از مشکل، دعوتی است برای اقدام در جهت افزایش تنوع نژادی در سینمای بین‌المللی از طریق داستان‌های این هنرمندان، تا بازتابی از ایتالیای مدرن و از نظر نژادی متنوع باشد.