آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

روزی میزوکی مائهارا که یک بازیگر است، ناگهان از دوست‌دختر پنج ساله‌اش، میدوری شیمیزو، جدا می‌شود. او با این هدف که به هر قیمتی دوباره با او آشتی کند، از دیگران درباره عشق از‌دست‌رفته‌اش راهنمایی می‌خواهد و تصمیم می‌گیرد تا بیست و پنجمین سالگرد تولدش که یک ماه دیگر است منتظر بماند. با این حال، هر چقدر هم که منتظر می‌ماند، هیچ خبری از شیمیزو نمی‌شود. این داستان «۳۰ روز عشق و وسواس فکری» مردی است که با امیدهای واهی برای بازگشت به شیمیزو، به هر دری می‌زند.

مایا در سن ۱۲ سالگی تمام موهای خود را از دست داد و ظرف چند هفته کاملاً کچل شد. تشخیص پزشکان بیماری آلوپسی آره‌آتا بود؛ بیماری‌ای که باعث می‌شود بدن مایا هر تار مو را به عنوان یک جسم خارجی پس بزند. دو سال بعد، او به کچلی خود عادت کرده است، اما تابستان دوران سختی برای اوست. هوا گرم‌تر از آن است که بتوان زیر کلاه‌گیس یا کلاه پنهان شد. در این زمان مایا احساس برهنگی می‌کند و از خود می‌پرسد: دیگران مرا چگونه می‌بینند؟ آیا من همین‌طور که هستم خوبم؟ آیا من زیبایم؟ مایا برای یافتن پاسخ این سوالات، درست مثل دوستانش سلفی‌های زیادی می‌گیرد. در میان لایک کردن‌ها، ورق زدن‌ها و به اشتراک گذاشتن‌ها، این دختران در حال تبدیل شدن به زنانی جوان هستند. «سلفی من» مستندی است که سطوح خودپنداره و درک بیرونی مایا و دوستانش را بررسی می‌کند. این اثر درباره خودشیفتگی نیست، بلکه درباره جستجو و یافتن درون خود و در نهایت، دوست داشتن خود است؛ فیلمی در سبک بلوغ که با نگاهی به داستان مایا، خودشناسی یک نسل کامل را به تصویر می‌کشد.

اصلی، مادر جوانی که برای بازگشت به کار تلاش می‌کند یک پرستار بچه پیدا کند، سرانجام با گل‌نهال جوان ملاقات می‌کند. گل‌نهال نیز خود یک مادر است. با ورود گل‌نهال به زندگی‌اش، اصلی با رازهایی روبرو می‌شود که خود همواره از آن‌ها فرار می‌کرده است.

جشنواره ایدفا و پیتر وینتونیک، فیلم‌ساز کانادایی، برای دهه‌ها رابطه نزدیکی با یکدیگر داشتند. او فردی سخت‌کوش بود و اغلب دور از خانه، به جشنواره‌های مختلف در سراسر جهان سر می‌زد. در سال ۲۰۱۳، او پس از یک بیماری کوتاه درگذشت. دخترش میرا با انبوهی از سوالات و جعبه‌ای پر از نوارهای ویدئویی که وینتونیک برای پروژه «اتوپیا» خود ضبط کرده بود، تنها ماند. او تصمیم گرفت تحقیق کند که پدرش چه نوع فیلمی را در ذهن داشته و آن را برای او به پایان برساند.

بیسبال برای رقبای سرسخت در کوشین، مسابقات ملی بیسبال دبیرستان‌های ژاپن، خود زندگی است؛ مسابقاتی که فارغ‌التحصیلان آن شامل ستاره‌های بیسبال آمریکا مانند شوهی اوتانی و بازیکن سابق یانکیز، هیدکی ماتسویی می‌شوند. این مسابقات حذفی که به اندازه مسابقات جهانی آمریکا محبوب است، حساسیت بسیار بالایی دارد. برای مربی میزوتانی، تمیز کردن زمین و خوش‌آمدگویی به مهمانان به اندازه تقویت مهارت‌های بیسبال اهمیت دارد و نشان‌دهنده نظم، فداکاری و تعهد تزلزل‌ناپذیر است. کارگردان، اما رایان یامازاکی، میزوتانی و تیمش را در تلاش برای قهرمانی در صدمین دوره سالانه کوشین دنبال می‌کند و در این مسیر، فراتر از بیسبال می‌رود تا قلب شخصیت ملی ژاپن را آشکار کند.

این اجرای هیجان‌انگیز، جسورانه و هوشمندانه شاید هنوز هم بیشتر به خاطر جایگزین کردن گروه رقصندگان زن با یک گروه مردانه و تهدیدآمیز شناخته می‌شود؛ تصمیمی که سنت‌ها را در هم شکست، قواعد قدیمی را دگرگون کرد و دنیای رقص را تکان داد. فیلم‌برداری‌شده به صورت زنده در تئاتر سادلرز ولز.

«رائول هولیا: جهان یک صحنه است» پرتره‌ای گرم و افشاگرانه از مسیر زندگی این بازیگر کاریزماتیک و پیشگام است؛ از زادگاهش پورتوریکو تا کانون خلاقیت نیویورک در دهه ۱۹۶۰، و رسیدن به شهرت در برادوی و هالیوود. دوران حرفه‌ای درخشان و جسورانه هولیا که سرشار از اشتیاق، اراده و شادی بود، با مرگ نابهنگام او در سن ۵۴ سالگی به شکلی تراژیک کوتاه شد.

اما، یک دختر ۸ ساله، بر اثر برخورد توپ به سرش دچار یک مکاشفه می‌شود. او در جستجوی معنای زندگی با آندرس آشنا می‌شود؛ پسری که عاشق فوتبال است اما در مدرسه جدیدش خوشحال نیست. آن‌ها از طریق فوتبال، درسی را می‌آموزند که برای تمام عمر با آن‌ها خواهد ماند.

یک موش آزمایشگاهی انسانی در یک مرکز تحقیقات پزشکی شیطانی، در حالی که تحت تأثیر داروهای روان‌گردان تجربی قرار دارد، تلاش می‌کند تا راهی برای رهایی از بدهی خود به این شرکت پیدا کند.

این تأمل هنرمندانه و صمیمانه درباره این نویسنده افسانه‌ای، به بررسی زندگی، آثار و مضامین قدرتمندی می‌پردازد که او در طول فعالیت ادبی خود با آن‌ها روبرو بوده است. تونی موریسون گروهی از همتایان، منتقدان و همکاران خود را در کاوشی پیرامون نژاد، تاریخ، ایالات متحده و وضعیت بشری همراهی می‌کند.