ملاقاتی بسیار ویژه میان ویلموش ژیگموند، فیلمبردار افسانه‌ای آمریکایی و پیر فیلمون، کارگردان جوان فرانسوی. سفری شخصی با درخشان‌ترین سایه‌ساز سینما و دوستانش.

پولین کیل (۱۹۱۹-۲۰۰۱) بدون شک یکی از بزرگترین نام‌ها در نقد فیلم بود. او که متولد کالیفرنیا بود، اولین نقد خود را در سال ۱۹۵۳ نوشت و در سال ۱۹۶۸ به «نیویورکر» پیوست. کیل که به خاطر سبک نوشتاری بسیار جسورانه و پرشور خود ستایش و به دلیل نقدهای ذهنی و گاه بی‌رحمانه‌اش مورد انتقاد قرار می‌گرفت، نوشته‌هایش به شکلی تازه و عمیق در تجربه او از تماشای فیلم به عنوان یک تماشاگر ریشه داشت. او به یک اندازه محبوب و منفور بود؛ محبوب برای منتقدان دیگری که به شدت تحت تأثیر او بودند و منفور برای فیلمسازانی که فیلم‌هایشان را در هم می‌کوبید. کیل فیلم‌هایی را که از آن زمان به آثار کلاسیک تبدیل شده‌اند، مانند «اشک‌ها و لبخندها» نابود کرد و از آثار دیگری مانند «بانی و کلاید» تمجید کرد. او همچنین از دشواری‌های همیشگی زنان در سینما و نقد فیلم آگاه بود و سرسختانه با سکسیسم، هم در نقدهایش و هم در حضورهای رسانه‌ای‌اش مبارزه کرد.

پرتره‌ای صمیمانه از فیلم‌ساز نمادین، جان بورمن، که توسط دخترش کاترین کارگردانی شده است. این داستان که از طریق رابطه پدر و دختری روایت می‌شود، سفری است درباره فیلم‌سازی، درگیری‌های خانوادگی، عشق و آشتی.