12 اوت 1945 ساعت 11 صبح. دو غریبه اسرارآمیز در یک ایستگاه راه آهن در روستایی مجارستانی ظاهر می شوند و ظرف چند ساعت، همه چیز تغییر می کند...

مسابقه پیشخدمت‌ها در میدان قهرمانان در اواخر دهه سی. کاپا و پپه با لباس پیشخدمت‌ها در ارابه برنزی مجموعه مجسمه‌های هزاره بیدار می‌شوند. آن‌ها در امتداد تفرجگاه دانوب رانندگی می‌کنند و روی بتن‌های هتل تخریب‌شده روندلا در بوداپست، درگیر یک تسویه‌حساب با پس‌زمینه سیاسی می‌شوند. در سالن ورزشی سوخته، پیشخدمت‌ها برای شام آخر تمرین می‌کنند؛ پپه و کاپا با سینی‌هایی در دست دور میز بزرگ چیده‌شده می‌دوند. در حین انجام این کار، پپه مدام فریاد می‌زند: «من بهترینم، من زیباترینم، من شاهم، من خدام...» در حالی که در قایقی روی دانوب نشسته‌اند، کشتی از کنار آن‌ها می‌گذرد و صدای آبشار نیاگارا، با عظمت و نفس‌گیر، در گوششان می‌پیچد. با هر مرگی، چیزی جدید متولد خواهد شد؛ همان‌طور که ساب بیس مانستر رپ می‌کند.

در قبرستان خیابان کرپشی، سه گورکن درباره سرنوشت جهان تامل می‌کنند، سپس از این نقش خارج شده و در مجموعه‌ای از اپیزودها، نقش شخصیت‌های تیپیکال واقعیت معاصر مجارستان را بازی می‌کنند؛ ثروتمندان شکم‌گنده، ماجراجویان، قربانیان و روسای دنیای زیرزمینی. آن‌ها درام‌های کوتاه و پوچی از عشق، ازدواج، دوستی، نظم عمومی و امنیت قانونی را به نمایش می‌گذارند. نویسنده و کارگردان فیلم تمام مدت در میان آن‌ها قدم می‌زنند و به بازی‌هایشان می‌خندند. داستان‌هایی که از قبرستان شروع شده و به همان‌جا ختم می‌شوند، درباره اجتناب‌ناپذیر بودن مرگ هشدار می‌دهند. نویسنده و کارگردان (گیولا هرنادی و میکلوش یانچو) با خردمندی با مرگ دوست می‌شوند.

داستانی درباره یک استاد دانشگاه مستقل که خانواده‌اش را ترک می‌کند تا برای ملاقات با یک دوست، به سفر در حومه شهر بپردازد.