مصاحبه‌های صریح با مردم عادی درباره معنای خوشبختی؛ مفهومی که اغلب مبهم و غیرقابل توصیف است و ایده‌آل‌های اساسی‌تر و برابری‌خواهانه‌تری مانند خودسازی، رفاه، مدارا، فرصت‌های اقتصادی و آزادی را تداعی می‌کند.

پاریس، تابستان ۱۹۶۰. ژان روش، انسان‌شناس و فیلم‌ساز، و ادگار مورن، جامعه‌شناس و منتقد فیلم، در خیابان‌های شلوغ قدم می‌زنند و از رهگذران می‌پرسند که چگونه با سختی‌های زندگی کنار می‌آیند.