زنی به همراه دو بچه‌اش در روستایی در منطقه‌ی «باسکیو» فرانسه زندگی می‌کند. شوهرش که یک ماهیگیر است به طور مرموزی ناپدید می‌شود و زن، 5 سال در انتظار او می‌نشیند. یک روز پسرش ...

فیلم با شهادت یک نویسنده باسکی در تبعید سیاسی آغاز می‌شود که دوران کودکی خود را به یاد می‌آورد؛ زمانی که مجبور بود «زبانش را به عنوان چیزی زشت پنهان کند». سپس فیلم «به سخن درآوردن» با چند جوان از بخش فرانسوی و اسپانیایی سرزمین باسک همراه می‌شود: نورا، که شاهد تعطیلی روزنامه‌ای بود که در سال ۲۰۰۳ در آن کار می‌کرد توسط گاردیا سیویل، و سپس آیتور، آنا و اورتزی. سه نفر آخر که هنوز نوجوان هستند، لحنی تابستانی و بی‌دغدغه به فیلم می‌بخشند که به زیبایی توسط فیلم‌بردار دیرینه اوژن گرین، یعنی رافائل اوبیرن، قاب‌بندی شده است. گفتگویی که میان اعضای جوان‌تر و افراد سی و چند ساله شکل می‌گیرد، کیفیتی کمیاب دارد، گویی تفاوت زبان که هر یک مجبور بوده‌اند آن را به خانواده یا اطرافیان ملی خود تحمیل کنند، تقریباً به طور ضمنی یک جامعه مخفی ایجاد کرده است. داستان با شروع از مسائل سیاسی (زبان‌های محلی در برابر تمرکزگرایی)، با این دوستان جدید که توسط فیلم‌ساز گرد هم آمده‌اند، راهی کوهستان می‌شود.

ویرژیل و بلانش که هر دو ۱۷ ساله هستند، از طریق ایمیل با هم مکاتبه می‌کنند. ویرژیل عاشق بلانش است، اما بلانش عاشق پسری به نام اوستاش است. هیچ‌کس از افکار دیگری خبر ندارد. ویرژیل درباره زندگی و مرگ صحبت می‌کند و بلانش با پذیرش به او گوش می‌دهد. اوستاش با یک کلاه آبی وارد اتاق می‌شود. او ابتدا ویرژیل و سپس بلانش را می‌بیند. سپس بلانش رقصیدن با ویرژیل را به یاد می‌آورد و اتاق را ترک می‌کند تا به او بپیوندد.

پروژه دیجیتال چونجو ۲۰۰۷ که پیش از این بر کارگردانان آسیایی تمرکز داشت، این بار نگاهی به اروپا می‌اندازد. پدرو کوستا فیلم‌ساز پرتغالی، هارون فاروکی فیلم‌ساز آلمانی و اوژن گرین فیلم‌ساز فرانسوی در این پروژه مشارکت داشته‌اند.