از پیشگامان سینما حقیقت مانند آلبرت میزلز و جوان چرچیل گرفته تا فیلم‌سازان ساختارشکنی چون ارول موریس، ورنر هرتسوک و نیک برومفیلد، بهترین مستندسازان جهان درباره قدرت منحصربه‌فرد ژانر خود تامل می‌کنند. مستند «ثبت واقعیت» فرآیند خلاقانه و پیچیده‌ای را که در ساخت فیلم‌های غیرداستانی به کار می‌رود، بررسی می‌کند. این اثر با ترسیم دقیق مسیر مستندساز، این پرسش را مطرح می‌کند: آیا سینما می‌تواند واقعیت را ثبت کند؟

به دنبال یک آگهی روزنامه، زنان معمولی بخشی از داستان‌های زندگی خود را برای ادواردو کوتینیو کارگردان تعریف می‌کنند که سپس توسط بازیگران زن بازسازی می‌شود و مرزهای بین حقیقت، تخیل و تفسیر را از بین می‌برد.

در محله‌های فقیرنشین ریودوژانیرو در دهه ۱۹۳۰، ژوائو فرانسیسکو دوس سانتوس نقش‌های متعددی در زندگی دارد؛ او فرزند برده‌ها، زندانی سابق، گردن‌کلفت، همجنس‌گرا و پدرخوانده تعدادی از طردشدگان جامعه است. ژوائو روی صحنه یک کاباره، خود را در قالب شخصیت «مادام ساتا» ابراز می‌کند.

ادواردو کوتینیو در سال ۱۹۶۴ مشغول ساخت فیلمی به همین نام در شمال شرقی برزیل بود که کودتای نظامی رخ داد. او مجبور شد پروژه را متوقف کند و در سال ۱۹۸۱ به آن بازگشت؛ او به دنبال همان مکان‌ها و افراد رفت تا نشان دهد از آن زمان تا کنون چه رخ داده است و تلاش کرد خانواده‌ای را دور هم جمع کند که بزرگ خاندانشان، یک رهبر سیاسی مدافع حقوق روستاییان، به قتل رسیده بود.

این فیلم افرادی را با درگیری‌های روانی و اجتماعی مداوم نشان می‌دهد: خشونت در میان قانون‌شکنان، درگیری میان زن و مرد، پلیس و جامعه.