آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

درخواست لیونل روگوزین برای انسانیت و علیه جنگ و فاشیسم. روگوزین به مدت دو سال به دوازده کشور سفر کرد تا تصاویر جنایات جنگی را از آرشیوهای آن‌ها جمع‌آوری کند. او این تصاویر تکان‌دهنده را با صحنه‌هایی از گپ‌وگفت‌های روزمره در یک مهمانی کوکتل در لندن در هم آمیخت. این فیلم در سال ۱۹۶۴ و در اوج جنگ ویتنام اکران شد و به یکی از بزرگترین فیلم‌های ضدجنگ آن دوران تبدیل گشت.

فیلم «تهران پایتخت ایران است» (۱۳۴۵-۵۸) زندگی در منطقه‌ای محروم در جنوب تهران را به تصویر می‌کشد. تصاویر فقر و درماندگی در مناطق فقیرنشین تهران با روایت‌های گفتاری مختلفی همراه است: دیدگاه رسمی درباره شرایط زندگی در این منطقه، آنچه ساکنان برای گفتن دارند و بخش‌هایی که گهگاه از کتاب‌های درسی مدارس خوانده می‌شود. عنصر کلیدی در فیلم شیردل، تضادی است که او میان تصویر و صدا ایجاد می‌کند. تصویرگری تاثیرگذار او از نابسامانی‌های اجتماعی به تقویت اثرگذاری تصاویر مستند خیره‌کننده و مضامین اجتماعی فیلم کمک می‌کند.

در یک روز ابری در اواخر تابستان سال ۱۹۶۶، سید برت برای اولین بار قارچ‌های جادویی را تجربه می‌کند؛ در حالی که دوستش نایجل گوردون که دانشجوی سینماست، این رویداد را روی فیلم ۸ میلی‌متری ثبت می‌کند. این اتفاق نقطه عطف بزرگی در زندگی سید رقم زد؛ مردی که آن روز وارد تپه‌های گوگ ماگوگ شد، دیگر همان موجودی نبود که از آنجا بازگشت.

نگاه کنجکاو یک گربه، در لذت و تمرکز پسری در حال خودارضایی اختلال ایجاد می‌کند.

زندگی جنجالی و پرهیاهوی رقصنده آمریکایی دهه ۱۹۲۰، ایزادورا دانکن، که کن راسل او را «نیمی نابغه و نیمی شیاد» توصیف کرده است.

این مستند به بررسی موضوعات مختلف «ممنوعه» از سراسر جهان می‌پردازد. از جمله موارد به تصویر کشیده شده در اینجا می‌توان به یک آگهی تلویزیونی جنجالی برای مدرسه هنرهای رزمی زنان، نوجوانان پر سر و صدا که به مقررات منع آمد و شد در «سانست استریپ» اعتراض می‌کنند، یک کلوب زیرزمینی لزبین‌ها در ژنو، یک بار سیار و نمایش‌های مختلف از نقاط مختلف جهان اشاره کرد.

مستند صمیمانه ماچوور و فروکتر، مصائب و مشکلات گروهی از مبارزان «دانشجویان برای یک جامعه دموکراتیک» را در تلاش برای سیاسی کردن و سازماندهی مردم نیوآرک در نیوجرسی دنبال می‌کند. از نظر آموس ووگل، «آشوب‌گران» یکی از بهترین فیلم‌های چپ نو بود زیرا به جای استفاده از کلیشه‌ها و پروپاگاندا، بر صداقت و کاوش دقیق تمرکز داشت. تماشای این اثر برای فعالان و مستندسازان سیاسی ضروری است.

بتی دِ یونگ یک رقص مشابه را نه بار اجرا می‌کند که شروع و پایان آن در حالت درازکشیده است. با پیشرفت فیلم، دوربین جسورتر و ماجراجوتر می‌شود.

مراسمی در یک کنیسه در بوهم که در آن طومارهای تورات با تشریفات بیرون آورده و خوانده می‌شوند، همراه با تصاویری از یک گورستان یهودی که در میان صحنه‌ها به نمایش درمی‌آید.

کشتی حامل ورزشکارانی که در دریای طوفانی تمرین می‌کنند به نمادی از کوبای کاسترو تبدیل می‌شود و بازی‌ها در پس‌زمینه مبارزات سیاسی به تصویر کشیده می‌شوند. این داستان یک کشتی و یک هیئت ورزشی است که دشمن تلاش کرد مانع از حضور آن‌ها در دهمین دوره بازی‌های آمریکای مرکزی و کارائیب شود.