آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

به گفته کارگردان، فیلمی درباره «استعمارگران از دیدگاه استعمارشدگان»؛ این فیلم مجموعه‌ای از رویدادهای غیرمرتبط را در سراسر اروپا و برزیل به تصویر می‌کشد و بر درک زندگی بشر به عنوان تجربه‌هایی شبیه به خلسه تاکید می‌کند و بدین ترتیب دیدگاهی از تاریخ بشر را به عنوان پیوندی از رفتارهای نمادین ارائه می‌دهد.

مرد ثروتمندی با یک زن تن‌فروش مواجه می‌شود و درباره ماهیت احساسات خود نسبت به او دچار سردرگمی می‌شود. او نمی‌تواند بین کشش و انزجار یکی را انتخاب کند.

این فیلم افرادی را با درگیری‌های روانی و اجتماعی مداوم نشان می‌دهد: خشونت در میان قانون‌شکنان، درگیری میان زن و مرد، پلیس و جامعه.

بدون هیچ صدا، دیالوگ و با بازیگرانی ناشناخته، تمرکز این فیلم تنها بر روی تصاویر است. تصاویری که می‌خواهند بیدار کنند، لحظات تعیین‌کننده را به چالش بکشند، وضعیت زبان‌های یک سیستم، اخلاقیات مرگ، بی‌حرکتی، سکوت و موضوعات دیگر را زیر سوال ببرند. این فیلم که در اوج دیکتاتوری نظامی برزیل فیلم‌برداری شده، توهینی آشکار به انواع و اقسام سرکوب‌های آن دوران است.

داستان پائولو هونوریو، یک شخم‌زن فقیر که به کشاورزی ثروتمند تبدیل می‌شود. او که غرق در حرص و طمع برای ثروتمندتر شدن است، توجه چندانی به همسرش مادالنا، معلمی که در برابر رفتارهای ظالمانه او ایستادگی می‌کند، نشان نمی‌دهد.

دومین فیلم برسان در لندن که طی شش روز در آپارتمانش فیلم‌برداری شد. «من فیلم‌های آوانگارد فرانسوی دهه ۱۹۲۰ را دیده بودم و طبیعی است که عنوان فیلم به برتون اشاره دارد. اما در لایه‌های زیرین، این عنوان به روش‌های متعددی قابل تفسیر است. این سینمایی است که در لحظه خلق می‌شود، درست مثل اینکه ابزاری برای نواختن موسیقی اختراع کنید و سپس آن را رها کنید. این فیلم شبیه به یک بداهه‌نوازی و یک ریسک مطلق ساخته شد. این اثر یک ساختارشکنی معنایی است اما نه به معنای تحلیلی و روشنفکرانه آن. من همیشه سعی کرده‌ام خودم را در فیلم‌هایم گم کنم. هیچ اثری از سینمای زیرزمینی آمریکا یا فرانسه در آن نیست. اگر چیزی باشد، ایده فیلم‌های خانگی است؛ ایده‌های زیادی برای فیلم‌های دیجیتال وجود داشت، خیلی قبل از اینکه فیلم دیجیتال وجود خارجی داشته باشد. این فیلم خودش را ساخت، درست مثل یک بداهه‌نوازی جاز بود. عشق دیوانه‌وار یک شیء گمشده است، به هیچ زبانی صحبت نمی‌کند، هیچ نشانه، حرف یا زیرنویسی ندارد. و در صحنه‌ای که آب‌مروارید با تیغ ریش‌تراش بریده می‌شود، در واقع خود ماجرای فیلم بود که به بوته آزمایش گذاشته شد».

در دهه ۱۹۳۰، در جنوب ایالت باهیا در برزیل، ماجراجویی بدون نام و نشان که پیش از این هفت بار تیر خورده است، درگیر جنگ بر سر زمین و مزارع کاکائو می‌شود. نقشه او این است که جای «سرهنگ» سانتانا را بگیرد و همسر و پول او را تصاحب کند. او درگیری خونینی را آغاز می‌کند که در آن بسیاری از مردم عادی و زمین‌داران کشته می‌شوند.

داستان مرتاضی که در یک سیرک رو به زوال کار می‌کند. او و همکارانش هر روز نمایش‌های عجیب‌تری اجرا می‌کنند تا تماشاگران را جذب کرده و بقای خود را تضمین کنند. این نمایش‌ها شبیه به یک نمایش وحشت می‌شوند و آن‌ها را به حاشیه می‌رانند. از طریق افسانه و تمثیل، واقعیت هر لحظه قوی‌تر و پوچ‌تر می‌شود.

یک مبلغ مذهبی با ردای سفید در سرزمین‌های آفریقایی پرسه می‌زند و موعظه می‌کند؛ کمونیست‌های اروپایی و جاسوسان سی‌آی‌ای بر اساس منافع مشترک خود توطئه می‌کنند تا یک بورژوای آفریقایی را به ریاست یک دولت دست‌نشانده برسانند؛ و یک گروه انقلابی در تبعید راهپیمایی می‌کنند.

یک روان‌پزشک برای بررسی فرهنگ مصرف مواد مخدر در دهه ۶۰ میلادی، روی چهار داوطلب با ال‌اس‌دی آزمایش می‌کند و به زودی پای یک متخصص در امور انحرافات اخلاقی را به ماجرا باز می‌کند.