آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

پراتر وین یک شهربازی و یک ماشین آرزوساز است. هیچ اختراع مکانیکی، ایده نو یا نوآوری هیجان‌انگیزی وجود نداشت که راه خود را به پراتر پیدا نکند. روایت‌های گوناگون در فیلم «پراتر» ساخته اولریک اوتینگر، این مکان پر از هیجان را به یک سینمای مدرن از جاذبه‌ها تبدیل می‌کند. تاریخچه پراتر از آغاز تا امروز توسط شخصیت‌های اصلی آن و کسانی که آن را ثبت کرده‌اند روایت می‌شود؛ از جمله تصاویر سینمایی معاصر از پراتر، مصاحبه با معرکه‌گیران، نظرات اتریشی‌ها و بازدیدکنندگان خارجی، نقل‌قول‌های سینمایی و اسناد مکتوب و تصویری. معنای پراتر، جایگاه آن به عنوان مکانی برای نوآوری‌های تکنولوژیک و نقش آن به عنوان یک رسانه فرهنگی در متونی از الفریده یلینک، جوزف فون اشترنبرگ، اریش کستنر و الیاس کانتی و همچنین در موسیقی‌های اختصاص‌یافته به این مکان تفریحی در طول تاریخ منعکس شده است.

«جنوب پیکو» درامی پرکشش و احساسی است که در آن چهار غریبه شاهد تراژدی غیرقابل‌تصوری می‌شوند و به لحظه‌ای سرنوشت‌ساز در زندگی خود پرتاب می‌گردند. در لس‌آنجلس امروزی، یک راننده شخصی، یک پیشخدمت، یک پزشک و یک پسر جوان هر کدام با چالش‌های روزمره زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، تا اینکه درست در لحظه وقوع یک تصادف، خود را در صحنه حادثه می‌یابند.

یک مقدمه بسیار جذاب و خنده‌دار، با استفاده از نمونه‌هایی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینما، برای معرفی برخی از هیجان‌انگیزترین ایده‌های اسلاوی ژیژک، فیلسوف و روان‌کاو اسلوونیایی، درباره ذهنیت فردی، فانتزی و واقعیت، میل و جنسیت.

مامو، نوازنده پیر و نامدار کرد که در ایران زندگی می‌کند، قصد دارد یک کنسرت نهایی در کردستان عراق برگزار کند. او پس از هفت ماه تلاش برای گرفتن مجوز و جمع کردن ده پسرش، با یک اتوبوس فرسوده راهی این سفر طولانی و پردردسر می‌شود و رویای تکرارشونده مرگ خود در نیمه ماه را نادیده می‌گیرد. در میانه راه، گروه در روستای کوچکی توقف می‌کند تا خواننده زن، هشو را با خود همراه کند؛ موضوعی که سختی کار را دوچندان می‌کند، چرا که آواز خواندن زنان در ملاء عام در ایران ممنوع است، چه رسد به همراهی با مردان. اما مامو مصمم است کار را به سرانجام برساند، اگر کارهای عجیب و غریب راننده ساده‌لوح اتوبوس بگذارد.

پرتره‌ای از هنرمند اتریشی گوستاو کلیمت که نقاشی‌های مجلل و جنسی او به نماد سبک «آر نوو» در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تبدیل شد.

در یک پاسگاه مرزی کوچک در مرز یوگسلاوی و آلبانی، نسل دیگری از سربازان که از دلزدگی معمول رنج می‌برند، منتظر پایان خدمت خود هستند و روزها را تا لحظه‌ای که اونیفورم‌هایشان را برای همیشه درآورند می‌شمارند. بهار سال ۱۹۸۷ است و حتی این فکر به ذهنشان خطور نمی‌کند که به زودی باید دوباره آن‌ها را بپوشند و به جنگ بروند.

دو جوان مرفه و تازه به دوران رسیده شوخی‌های بی‌رحمانه‌ای با اطرافیان خود می‌کنند، تا اینکه یکی از این شوخی‌ها عواقب غیرمنتظره‌ای به بار می‌آورد.

داستانی درباره پدر و مادر کارگردان، آپیچاتپونگ ویراستاکول، که هر دو پزشک بودند و خاطرات او از بزرگ شدن در محیط یک بیمارستان.

راوانگ، یک مهاجر بنگلادشی که در شرایط بسیار سختی زندگی می‌کند، دلش به حال یک مرد چینی به نام شیائو کانگ که مورد ضرب و شتم قرار گرفته و در خیابان رها شده است، می‌سوزد. راوانگ با مهربانی و روی تشکی که پیدا کرده از او پرستاری می‌کند. وقتی شیائو کانگ تقریباً بهبود می‌یابد، با پیشخدمتی به نام چی آشنا می‌شود و عشق او به راوانگ محک می‌خورد.

زنی و دخترش تلاش می‌کنند تا راه خود را از میان پیامدهای جنگ بالکان پیدا کنند.