آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

آمریکا چگونه از فیلم «ایزی رایدر» به دونالد ترامپ تغییر یافت؟ چه بر سر رویاها و آرمان‌شهرهای دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ آمد؟ افرادی که در آن دوران طلایی زندگی کرده‌اند، امروز درباره آن چه فکر می‌کنند؟ آیا واقعاً آن‌ها همه چیز را خراب کردند؟ این فیلم جاده‌ای غم‌انگیز و مرثیه‌وار که با فرمت سینماسکوپ از نیوجرسی تا کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است، پرتره‌ای از یک آمریکای سردرگم، پیچیده و ملتهب را یک سال پس از آغاز مبارزات انتخاباتی به تصویر می‌کشد. آن دوران طلایی به آخرین مرز رمانتیک آن تبدیل شده و آمریکای تسلی‌ناپذیر در آستانه کشیدن ماشه‌ای به نام ترامپ است.

کابویتا، مرد جوانی که با همسر و دخترانش در کولوزی، شهری در جنوب غربی جمهوری دموکراتیک کنگو زندگی می‌کند، رویای خرید زمین برای ساختن خانه را در سر دارد. برای انجام این کار، او زغال چوب (ماکالا) تولید می‌کند که از خاکستر یک درخت تنومند پهن‌برگ به دست می‌آید. او با حمل کیسه‌های زغال بر پشت دوچرخه‌اش، سفری خطرناک را برای فروش آن‌ها در بازار آغاز می‌کند.

یک مادر در تلاش برای مبارزه با بحران اقتصادی در پرتغال، دو شیفت کار می‌کند تا مخارج را بپردازد، چرا که همسرش بیکار است. دختر نوجوان آن‌ها تلاش می‌کند به زندگی روزمره خود ادامه دهد، هرچند که پول به شدت کم است و این موضوع همه چیز را سخت و ناآرام می‌کند. آن‌ها با فرار از واقعیت مشترک خود، به آرامی برای یکدیگر غریبه می‌شوند، در حالی که تنش در سکوت و احساس گناه رشد می‌کند.

الجزیره، چند سال پس از جنگ داخلی. آمال و سمیر تصمیم گرفته‌اند بیستمین سالگرد ازدواج خود را در یک رستوران جشن بگیرند. آن‌ها در طول مسیر، دیدگاه‌های خود را درباره الجزایر به اشتراک می‌گذارند: آمال از رویاهای ازدست‌رفته می‌گوید و سمیر از ضرورت کنار آمدن با واقعیت. هم‌زمان، پسرشان فهیم و دوستانش، فریال و رضا، در خیابان‌های خصومت‌آمیز الجزیره پرسه می‌زنند؛ شهری که در حال ربودن جوانی آن‌هاست.

در مرز بین برزیل و پاراگوئه، جوکا، پسری برزیلی که در یک سوی رودخانه‌ای بزرگ زندگی می‌کند، عاشق باسانو، دختری بومی از پاراگوئه در سوی دیگر رودخانه می‌شود. داستانی جادویی از عشق غیرممکن و ماجراجویی در سرزمینی سرشار از خاطرات جنگ‌های استعماری و نسل‌کشی بومیان.

داستان فیلم درباره تعاملات اجتماعی میان یک فیلمبردار به نام ماسایا که دچار اختلال بینایی است، و میساکو است که خود را از دنیا جدا کرده است.

«بی‌قراری» سومین بخش از یک سه‌گانه به کارگردانی فیلیپ گراندریو است که نخ مشترک آن‌ها اضطراب است. بدنی به مثابه بازگشتی از اعماق زمان، بدنی کهن که ما آن را نمی‌شناسیم و با این حال همچنان سایه و اضطراب خود را در ما منعکس می‌کند.

مکس یک برگزارکننده باسابقه و خسته از هیاهوی مجالس عروسی است. آخرین کار او یک مهمانی پردردسر است که شامل لباس‌های تاریخی و خفه‌کننده برای پذیرایی‌کنندگان، یک خواننده مغرور و بسیار حساس که فکر می‌کند جیمز براون فرانسوی است، و یک داماد عبوس و وسواسی می‌شود که مصمم است شب مکس را تا حد ممکن تلخ کند. اما آنچه تحمل این ماجرا را سخت‌تر می‌کند این است که ژوزت، همکار و شریک عاطفی مکس، به نظر می‌رسد او را نادیده گرفته و در حین انجام وظایف حرفه‌ای‌اش، آشکارا با یک پیشخدمت بسیار جوان‌تر لاس می‌زند. شب بسیار طولانی در پیش خواهد بود، به خصوص وقتی که آوازخوانی هوایی داماد آغاز می‌شود.

یک معلم دبیرستان آفریقایی از کشور جنگ‌زده خود به فرانسه فرار می‌کند؛ جایی که عاشق یک زن فرانسوی می‌شود که سقفی برای او و خانواده‌اش فراهم می‌کند.

کلر یک ماما است و زندگی خود را وقف دیگران کرده است. در شرایطی که او به شدت درگیر تعطیلی قریب‌الوقوع کلینیک زایمانی است که در آن کار می‌کند، با ورود بئاتریس، معشوقه سابق پدرش، زندگی‌اش بیشتر زیر و رو می‌شود. بئاتریس زنی دمدمی‌مزاج و خودخواه است که دقیقاً نقطه مقابل کلر قرار دارد.