مجارستان، دهه ۱۹۵۰. یوژف پلیکان که به عنوان نگهبان سد روی رودخانه دانوب کار می‌کند، به طور تصادفی با زولتان دانیل ملاقات می‌کند؛ دوست قدیمی‌اش که سال‌ها پیش او را از مرگ نجات داده بود و اکنون یک سیاستمدار قدرتمند است.

داستان زندگی یک مرد با به قدرت رسیدن هیتلر همسو می‌شود. کلاوس اشنایدر اتریشی که در جنگ جهانی اول مجروح شده، تحت مراقبت دکتر امیل بتلهایم بهبود می‌یابد. بتلهایم متوجه می‌شود که اشنایدر دارای قدرت همدلی و غیب‌گویی است، به طوری که می‌تواند به بیماران متمایل به خودکشی کمک کند. پس از جنگ، اشنایدر با کمک یکی از دوستانش به عنوان مدیر برنامه‌ها و دیگری به عنوان معشوقه‌اش، نام خود را به اریک یان هانوسن تغییر می‌دهد و به عنوان هیپنوتیزم‌کننده و غیب‌گو در سالن‌ها و تئاترهای برلین به روی صحنه می‌رود. او همیشه حقیقت را می‌گوید، که این امر توجه نازی‌های قدرتمند را به خود جلب می‌کند. او به قدرت رسیدن آن‌ها (که تبلیغات خوبی برایشان است) و خشونت آن‌ها (که چندان خوب نیست) را پیش‌بینی می‌کند. او در رنج و خطر قرار دارد. آینده هانوسن چه خواهد بود؟

این فیلم که در دوران افول شکوه امپراتوری اتریش-مجارستان می‌گذرد، داستان صعود و سقوط آلفرد ردل را روایت می‌کند؛ افسر جوان و جاه‌طلبی که پله‌های ترقی را طی می‌کند تا به ریاست پلیس مخفی برسد، اما در نهایت در دام فریب‌های سیاسی گرفتار می‌شود.

زمستان ۱۹۴۴، روزهای پایانی جنگ. زمانی که جاده‌ها و خانه‌ها دیگر وجود نداشتند و کف زیرزمین‌ها پر از زندگی شده بود، زمانی که ثروت‌ها بر باد رفت و کشورها در آتش سوختند، پالتوی کهنه مامان، خدمتکار رختکن یک مدرسه رقص محلی، تنها دارایی مهم او بود. پسرش آن را دزدید تا به قیمت بیست پنگو بفروشد؛ او این کار را کرد چون عشق آرانکا فوسبام هزینه داشت. در چنین دنیای ویران‌شده‌ای دیگر شرافتی باقی نمانده است. با این حال، آن‌ها همچنان به دنبال آن پالتو می‌گردند... (المیر راگالی با این فیلم برنده جایزه بهترین فیلمبرداری در مونترال ۱۹۷۹ و بوداپست ۱۹۸۰ شد.)