فیلمی که بخشی از آن سینما و بخشی دیگر غسل تعمید است؛ خالق‌الله کارگردان فیلم مادر سیاه ما را به سفری معنوی در جامائیکا می‌برد. او با به تصویر کشیدن کلان‌شهرهای شلوغ و حومه‌های آرام این کشور، ما را با مجموعه‌ای از روح‌های زنده و پرشور که این جزیره را خانه خود می‌نامند آشنا می‌کند. شهادت‌های صادقانه آن‌ها سمفونی چندصدایی را خلق می‌کند که در پس‌زمینه پرتره‌های ماندگار و نیایش‌گونه قرار دارد. مادر سیاه با غوطه‌ور شدن در میان امور مقدس و دنیوی، عصیان و احترام را در قالب قصیده‌ای عمیقا شخصی به تصویر می‌کشد که از تاریخ پرفراز و نشیب جامائیکا الهام گرفته اما در زمان حال جریان دارد.

شب‌هنگام، خیابان‌های هارلم پاتوق روح‌های سرگردان است؛ بدن‌هایی که در تاریکی پرسه می‌زنند و سنگینی گذشته را بر دوش می‌کشند. فرنجی، مرد اهل هائیتی، یکی از آن‌هاست و لکنت زبان شدید او گواهی بر تبعید و سال‌ها آزار و اذیت است. اما او در اثر سینمایی جدید و هیپنوتیزم‌کننده خالق الله، چیزی فراتر از این‌هاست؛ اثری که سنت آمریکایی عکاسی خیابانی واقع‌گرایانه اجتماعی را به شکل هنری منحصر‌به‌فرد خود تبدیل می‌کند.

فیلم «سیاه‌های مزرعه» که به طور کامل در شب می‌گذرد، ما را به تقاطع خیابان ۱۲۵ و خیابان لکسینگتون در هارلم می‌برد و با چهره‌های آنجا آشنا می‌کند. باند صوتی غیرهمزمان فیلم شامل گفتگوهایی با این چهره‌ها و در میان آن‌هاست: رویاها، حسرت‌ها، مشاجره‌ها، ابراز محبت‌ها، مشاهدات و دیدگاه‌ها.