در این نقیضه از فیلم‌های کارآگاهی هامفری بوگارت در دهه ۱۹۴۰، مردی آن‌قدر شیفته بوگارت است که چهره خود را تغییر می‌دهد تا دقیقاً شبیه او شود و سپس یک آژانس کارآگاهی به نام سام مارلو تاسیس می‌کند.

استیسی کالینز شانزده‌ساله و خجالتی باور نمی‌کند که محبوب‌ترین پسر مدرسه، ورزشکار جذابی به نام بابی تنیسون، به او علاقه‌مند شده است. در ابتدا او از توجه مداوم بابی خوشحال است، اما بابی به تدریج تملک‌گرا و حسود می‌شود و به او دیکته می‌کند که با چه کسی حرف بزند و چه بپوشد. وقتی بابی فکر می‌کند استیسی از خط قرمزها عبور کرده، تهدیدها به خشونت تبدیل می‌شوند. به زودی استیسی با ترس و لرز زندگی می‌کند. بهترین دوست استیسی با دیدن کبودی‌های بدن او، وی را متقاعد می‌کند که رابطه را تمام کند؛ اما استیسی در لحظه‌ای از ضعف، به ملاقات بابی می‌رود. این آخرین باری است که او زنده دیده می‌شود.

اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.