ادای احترامی به فیلم «ملاقات‌های آن‌ها» (۲۰۰۵) ساخته ژان-ماری استروب و دانیل اویه، و دسترسی آن‌ها به خود سینما. نستلر در دیدارها و گفتگوهای مختلف، شناختی از زندگی و آثار آن‌ها ارائه می‌دهد، از جمله بخش‌هایی از اشعار چزاره پاوزه، شاعر ایتالیایی.

در سال ۱۹۹۶، مارچلو ماسترویانی درباره زندگی خود به عنوان یک بازیگر صحبت می‌کند. این یک خاطره‌نگاری حکایت‌گونه و فلسفی است که از موضوعی به موضوع دیگر می‌رود و کاملا نشان‌دهنده مردی در سنین پیری است که به گذشته نگاه می‌کند. او داستان‌هایی از کارگردانی فلینی و د سیکا، استفاده از کنایه در بازی‌ها و کار مداوم می‌گوید (اینکه یک بازیگر تلاش می‌کند خود را در نقش‌ها پیدا کند). او نسبت به جوایز بی‌اعتناست، رم و پاریس را ستایش می‌کند و به ناپل و مردمش درود می‌فرستد. او به این سوال پاسخ می‌دهد که چرا فیلم‌های بد ساخته است؛ از پدر و پدربزرگش که نجار بودند، مادرش که در پیری ناشنوا بود و برادرش که تدوین‌گر فیلم بود یاد می‌کند و درباره ظاهر خود متواضع است. در لحظات سکوت، گذر سریع زمان نگاه درونی ماسترویانی را به خود مشغول می‌کند.