در طول جنگ جهانی دوم، سوئیس پذیرش پناهندگان را به شدت محدود کرد با این شعار که: «قایق ما پر است». قطاری از آلمان برای مدت کوتاهی در یک منطقه دورافتاده از سوئیس متوقف می‌شود. شش نفر به امید پناهندگی به بیرون می‌پرند: چهار یهودی، یک کودک فرانسوی و یک سرباز آلمانی. آن‌ها به یک زوج که مسافرخانه‌ای روستایی را اداره می‌کنند پناه می‌برند و خود را به عنوان یک خانواده جا می‌زنند: سرباز فراری به عنوان شوهر، جودیت به عنوان همسرش، پیرمردی اهل وین به عنوان پدرش، و نوه پیرمرد به همراه پسر بچه فرانسوی (که از او می‌خواهند سکوت کند) به عنوان فرزندانشان. برادر نوجوان جودیت نیز خود را یک سرباز جا می‌زند. این داستان ساختگی به مرور زمان و با تحقیقات دقیق پاسبان محلی فاش می‌شود. سوئیسی‌ها به چه کسی اجازه ماندن می‌دهند؟ چه کسی اخراج می‌شود؟