بزرگداشتی برای سینمای اسلشر، از فیلم «روانی» تا به امروز، با تمرکز بر برجسته کردن بسیاری از آثار کالت و فراموش‌شده این ژانر، کالبدشکافی راه‌های بقا در یک فیلم اسلشر و تامل در این که چرا بازمانده نهایی تقریباً همیشه یک دختر است و به ندرت یک پسر است. این مستندی است که هم برای بزرگ‌ترین طرفداران فیلم‌های «آدم‌کش‌های دیوانه» و هم برای کسانی که شاید فقط فیلم‌های «هالووین» و «جیغ» را دیده‌اند، ساخته شده است. در هر صورت، این مستندی است که ثابت می‌کند فیلم اسلشر واقعاً برای همیشه زنده است!

سه دختر ساکن لس‌آنجلس در دهه ۱۹۸۰ میلادی، زمانی به شهرتی کالت دست یافتند که «به‌طور اتفاقی» از مدلینگ به بازیگری در فیلم‌های درجه دو (B-movies) روی آوردند؛ دورانی که با رونق شدید عرضه مستقیم فیلم‌های ترسناک روی نوار ویدئو هم‌زمان شده بود. این سه نفر که به «سه‌گانه وحشت» معروف بودند، یعنی لینیا کویگلی (بازگشت مردگان متحرک)، برینکی استیونز (قتل‌عام در مهمانی شبانه) و میشل باور (مقبره)، سالانه در بیش از ده فیلم نقش‌آفرینی می‌کردند و با مردانی در لباس‌های لاستیکی هیولا، نوجوانان بالغ‌نشده و دوش‌های مرگبار دست‌وپنجه نرم می‌کردند. آن‌ها در فیلم‌های کالت و کمدی‌مسخره‌ای چون «دختران انجمن در سالن بولینگ» (۱۹۸۸) و «خواهران کابوس» (۱۹۸۷) با یکدیگر هم‌بازی شدند. آن‌ها به سراسر جهان سفر کردند، با رئیس‌جمهور ریگان ملاقات کردند و امپراتوری‌های کوچکی از کارت‌های بازی، کتاب‌های کمیک و کیت‌های مدل‌سازی ساختند. اما ناگهان همه چیز فروپاشید. این مستند به مرور خاطرات این بازیگران و همکاران همیشگی‌شان می‌پردازد و نشان می‌دهد که آن‌ها چقدر باهوش بودند که نقش آدم‌های احمق را بازی می‌کردند.

مرد زنجبیلی ترسناک اما خوشمزه و جویدنی، در صحنه فیلم‌برداری یک فیلم افتضاح و کم‌هزینه، دست به قتل و آشوب می‌زند. نجات شرکت و همچنین جان دوستان جوان جدید، به اراده مالک جوان و جدید استودیو بستگی دارد؛ از جمله پسر بچه مبتلا به بیماری لاعلاج که آخرین آرزویش ملاقات با ستاره‌های استودیو یعنی «وحشت‌های کوچولو» بود.