هلسینکی، ۱۹۴۵. پایان جنگ حس جدیدی از آزادی هنری و اجتماعی را برای تووه یانسون نقاش به ارمغان می‌آورد. در حالی که او رویاهای هنری خود را بر نقاشی متمرکز کرده است، قصه‌های مسحورکننده موجودات «مومین» که او برای کودکان ترسیده در پناهگاه‌های بمب تعریف می‌کرد، به سرعت جان می‌گیرند و شهرتی بین‌المللی برایش به همراه می‌آورند.

میا از استکهلم به خانه والدینش در شهر کوچکی در دالکارلیا (دالارنا) بازمی‌گردد تا هفتادمین سالگرد تولد پدرش را جشن بگیرد. خواهرهای بزرگترش، ایوور و گونیلا، به او خوش‌آمد می‌گویند، اما سبک زندگی متفاوت آن‌ها مانع از برقراری ارتباط واقعی میانشان می‌شود. تنش‌ها بالا می‌گیرد و مهمانی که قرار بود یک جشن باشد، به نقطه عطفی برای این خانواده و دوستانشان تبدیل می‌شود.