این مستند که مدت کوتاهی پس از مرگ او ساخته شده است، به بررسی زندگی کوتاه و میراث برجسته گیتاریست نامدار، جیمی هندریکس می‌پردازد. هندریکس پس از کسب شهرت در بریتانیا، فعالیت خود را به ایالات متحده بازگرداند، جایی که سبک نوازندگی تاثیرگذار او اثری درخشان بر کل یک نسل از موسیقی‌دانان گذاشت. این فیلم با استفاده از مصاحبه با خانواده و معاصران او مانند اریک کلاپتون، و همچنین اجراهای زنده پرشور در وودستاک و جزیره وایت، چهره‌ای ماندگار از این اسطوره راک اند رول ترسیم می‌کند.

ساعت نه صبح دوشنبه، ۱۸ اوت ۱۹۶۹: در حالی که نیروی کار روز خود را آغاز می‌کرد، جیمی هندریکس در وودستاک روی صحنه می‌رفت. در حالی که صدها هزار نفر قبلاً آنجا را ترک کرده بودند، ۲۵۰۰۰ نفر برای تماشای این اجرای باورنکردنی باقی ماندند. هندریکس به همراه میچ میچل درامر و بیلی کاکس نوازنده بیس، اجراهای استادانه‌ای از آهنگ‌های گروه تازه منحل شده اکسپرینس («هی جو»، «فاکسی لیدی») ارائه دادند و پیش‌نمایشی از گروه بلوزمحور «بند آو جیپسیز» («ایزابلا»، «صدای قطار را می‌شنوم که می‌آید») و همچنین اجرای دوران‌ساز جیمی از سرود ملی آمریکا را به نمایش گذاشتند. اگرچه آن آخر هفته شاهد اجراهای ماندگار هنرمندان بزرگ دیگری بود، اما این اجرای هندریکس توسط بسیاری به عنوان لحظه تعیین‌کننده در جشنواره‌ای شناخته می‌شود که پر از لحظات تعیین‌کننده بود.

«جیمی هندریکس: اجرای زنده در وودستاک» شامل تمام تصاویر فیلم‌برداری‌شده و موجود از کنسرت فراموش‌نشدنی جیمی در اوت ۱۹۶۹ در وودستاک است که به‌تازگی دوباره تدوین شده و بدون وقفه و با ترتیب اجرای اصلی ارائه می‌شود.