زن جوان مطلقه‌ای که با پسرش در یکی از شهرهای کوچک شمالی ایران زندگی می‌کند، می‌خواهد با مردی که عاشقش شده ازدواج کند. طبق قوانین موجود، حضانت فرزند با پدر است؛ اما همسر سابقش این حق را به شرط عدم ازدواج مجدد به او واگذار کرده است. او که برای حفظ هر دو عزیز خود تلاش می‌کند، باید به گزینه سوم فکر کند: ازدواج موقت (صیغه). با این حال، این کار او را در مخمصه قرار می‌دهد، چرا که صیغه با وجود قانونی بودن، اصلاً مورد استقبال جامعه قرار نمی‌گیرد. آیا ازدواج موقت راه حل خوبی برای او خواهد بود؟