مردی که با والدینش در آپارتمانی متعلق به طبقه متوسط رو به پایین در ریو دو ژانیرو زندگی می‌کند، با خونسردی آن‌ها را با تیغ می‌کشد و سپس به سینما می‌رود. مارسیا، زن جوان ثروتمند و ناراضی، از سفر همسرش سوءاستفاده می‌کند تا به خانه‌اش در پتروپلیس برود، جایی که دوست قدیمی‌اش رجینا به ملاقات او می‌آید.

دومین فیلم برسان در لندن که طی شش روز در آپارتمانش فیلم‌برداری شد. «من فیلم‌های آوانگارد فرانسوی دهه ۱۹۲۰ را دیده بودم و طبیعی است که عنوان فیلم به برتون اشاره دارد. اما در لایه‌های زیرین، این عنوان به روش‌های متعددی قابل تفسیر است. این سینمایی است که در لحظه خلق می‌شود، درست مثل اینکه ابزاری برای نواختن موسیقی اختراع کنید و سپس آن را رها کنید. این فیلم شبیه به یک بداهه‌نوازی و یک ریسک مطلق ساخته شد. این اثر یک ساختارشکنی معنایی است اما نه به معنای تحلیلی و روشنفکرانه آن. من همیشه سعی کرده‌ام خودم را در فیلم‌هایم گم کنم. هیچ اثری از سینمای زیرزمینی آمریکا یا فرانسه در آن نیست. اگر چیزی باشد، ایده فیلم‌های خانگی است؛ ایده‌های زیادی برای فیلم‌های دیجیتال وجود داشت، خیلی قبل از اینکه فیلم دیجیتال وجود خارجی داشته باشد. این فیلم خودش را ساخت، درست مثل یک بداهه‌نوازی جاز بود. عشق دیوانه‌وار یک شیء گمشده است، به هیچ زبانی صحبت نمی‌کند، هیچ نشانه، حرف یا زیرنویسی ندارد. و در صحنه‌ای که آب‌مروارید با تیغ ریش‌تراش بریده می‌شود، در واقع خود ماجرای فیلم بود که به بوته آزمایش گذاشته شد».