نیکو شاعری اثیری است که در فواصل میان صحنههای گفتگوی ژان پیر کالفون، بول اوژیه، لوران ترزیف و پدر گارل، موریس، پرسه میزند؛ گفتگوهایی که درباره موضوعات همیشگی این فیلمساز یعنی عشق، روانکاوی و ناکامیهای مه ۶۸ جریان دارد.