در زندگی دیگر

میهن زمانی زیبای ما دیگر غیرقابل سکونت شده بود. قدم زدن در خیابان‌ها، رانندگی با ماشین یا ملاقات با دوستان بسیار خطرناک بود. بسیاری پیش از این سوریه را ترک کرده بودند و جان خود را در آب‌های آزاد به خطر انداخته بودند؛ تمام دارایی‌مان را به فرصت‌طلبان بی‌رحمی می‌دادیم که با رنج انسان‌ها تجارت می‌کردند. همه ما همان اندک پولی را که داشتیم خرج کردیم تا به هر جایی برسیم، یک مکان امن، یک زندگی جدید به دور از خونریزی، بمباران و قتل. قرار بود اروپا به ما امید بدهد، اما مرزها یکی پس از دیگری بسته شدند. ما همه چیز را رها کردیم و هر چه داشتیم پشت سر گذاشتیم. با کمک‌های بلاعوض، بدون سرپناه، بدون پول و اکنون بدون امید زندگی می‌کنیم. من اینجا در جنگل کاله گرفتار شده‌ام. نمی‌دانم همسرم کجاست. پلیس با ما مثل حیوان رفتار می‌کند. آن‌ها هر روز ما را کتک می‌زنند و به ما گاز اشک‌آور می‌زنند. نه می‌توانیم به جلو برویم و نه می‌توانیم به عقب برگردیم. باید از اینجا خارج شویم. من به چشم‌های آدم‌های این کمپ نگاه می‌کنم و می‌توانم آن را ببینم؛ پوچی مطلق ناامیدی. در زندگی دیگری من یک معلم بودم. اکنون یک پناهنده‌ام. نام من عدنان است.