پیام‌های صوتی برای ایزابل

وویس میل به مای مویزی ها: انقدر این فیلم قشنگ بود و لطیف بود و به من خوش گذشت، انگار با بهترین رفیقت بری تا تجریش فالوده بزنی و کلی خل بازی در بیاری و برگردی. خدا همه خواهرها رو حفظ کنه مخصوصا خواهر خودمو. اونم بهترین رفیقمه. خواهرهایی هم که با ستاره ها همخونه شدن، میدونم هوای خواهرهای زمینیشونو دارن. مرجان 45 ساله - عاشق اسکول بازی همراه بهترین رفیقم از ونک ;) پ.ن. کسی کافه جدید تو تجریش سراغ نداره؟ هفته دیگه بریم کافه. پایان ویس میل

با سلام و احترام خدمت شما دوست مای موویزی گرامی. از اینهمه شور و شوق شما به وجد اومدم!!! بهتون تبریک میگم بابت روحیه ی قشنگی که دارید. امیدوارم کافه های بیشتری رو با (افراد لایق)در زندگی تجربه کنید... مهدی 47 ساله. ت

بیا بریم

ما به تجریش نمیخوریم اگه گذرت سمت شهرری خورد چایخونه سراغ داریم یه مشت اسکول ریختیم دور هم فقط میخندیم خخخ

مرجان جنگ شده بعد تو میخوای بری کافه خل بازی در بیاری ؟؟ ول کن خواهرو پاشو برو مسجد لقمه درست کن برای برادرها که سر پست گشنشون نشه

با درود Voicemail for Isabella فیلمی نیست که بخواهد با پیچیدگی‌های فرمی یا نمایش تکنیک‌های کارگردانی خودنمایی کند. حتی پایان آن برای مخاطب باتجربه تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است؛ اما ارزش فیلم در مقصد نیست، بلکه در شیوه رسیدن به آن است. کارگردان با جسارت، رویکردی متفاوت به مفهوم سوگواری و رهایی عاطفی ارائه می‌دهد و بدون اتکا به پیچش‌های داستانی، روایت را بر پایه احساس و انسجام پیش می‌برد. اگرچه اثر از نظر برخی مؤلفه‌های تکنیکی بی‌نقص نیست، اما هماهنگی میان فیلمنامه، کارگردانی، تدوین و بازی‌ها باعث می‌شود ضعف‌های اجرایی در تجربه نهایی فیلم کم‌رنگ شوند. برجسته‌ترین نقطه قوت فیلم، بدون تردید Music Supervision و ارتباط دقیق موسیقی با ساختار روایت است. انتخاب ترانه‌هایی مانند "Cherish You" از Mikky Ekko و "Waking Up Slow" از Gabrielle Aplin صرفاً انتخاب قطعاتی خوش‌شنیدنی نیست؛ بلکه به دلیل هم‌خوانی مفهومی و احساسی با روایت، به بخشی از زبان فیلم تبدیل می‌شوند. این هماهنگی، در کنار تدوین دقیق، یکی از مهم‌ترین عوامل اثرگذاری احساسی فیلم است. Voicemail for Isabella بیش از آنکه فیلمی برای علاقه‌مندان به پیچیدگی‌های روایی باشد، اثری است برای مخاطبانی که به دنبال تجربه‌ای صادقانه و متفاوت از یک درام احساسی هستند. این فیلم شاید از نظر فنی در میان آثار شاخص سال قرار نگیرد، اما به واسطه انسجام روایی، جسارت در انتخاب مسیر و استفاده هوشمندانه از موسیقی، تجربه‌ای ماندگار خلق می‌کند؛ تجربه‌ای که تا پایان تیتراژ همراه مخاطب باقی می‌ماند. بسیار مناسب تماشای پارتنری، محیطی گرم و مناسب برای دو نفره های تازه شکل گرفته و طرفداران فضای عاطفی زوجی. من 7/10 رو منصفانه میدونم. مای موویز مثل همیشه مارو به لحاظ نشر آثاری اینچنین، شرمنده میکنه. سپاسگزارم

قشنگ بود دیالوگ میدونم تو به هیچ مردی نیاز نداری ولی من بهت نیاز دارم

قشنگه

از اون فیلماست که نمیزنم تند تند بره جلو

درس خوبی به نظرم‌ میده که ادم تو زندگیش به هر کسی راضی نشه تا نهایت اونیکه واقعا عاشق ادم هست پیدا کنه

فکر نمیکردم هیچوقت از یه فیلم ژانر رمانتیک اینقدر خوشم بیاد. خیلی خوب بود.

درود بدین‌وسیله مراتب امتنان، سپاس و قدردانی عمیق خویش را نسبت به مجموعه فرهیخته‌ی مای‌موویزه به واسطه اهتمام راهبردی در شناسایی، آرشیو و انتشار این اثر ارزشمند، اعلام می‌دارم، پس از انجام فرایندهای چندمرحله‌ای ارزیابی و تحلیل تطبیقی، اینجانب با ضریب اطمینان قابل قبول، امتیاز هفت از ده را به این اثر اختصاص دادم. امیدوارم مدیریت راهبردی این مجموعه در ادامه نیز با موفقیت همراه باشد و چنین اقداماتی، سهمی انکارناپذیر در بهینه‌سازی اکوسیستم محتوای سینمایی دارند. مزید توفیقتان را آرزومندم.

بعد از مدت ها این فیلم واقعا بهم چسبید مرسی مای موویز جان

به بهونه خواهرش هر پسری میدید میرفت خونش،این صحنه ها از قشنگی فیلم کم میکنه ولی در کل فیلم خوبی بود،امتیاز ۶ بهش دادم،چهل و سه سالم هست،با تشکر از همه

بهانه؟؟؟!!!؟؟؟!!! امیدوارم توی دنیای واقعی هیچوقت این حرفو به کسی که عزیزش رو از دست داده نزنی چون ویران کننده ست و این قضاوت های بی رحمانه فقط توی ذهنت بمونه. هر انسانی با احساس یه غم عمیق، یه دلتنگی عمیق، یه تنهایی عمیق، توی دنیای بی رحمی که هیچ دلخوشی توش نیست، با یه روشی خودش رو تسلی میده، ممکنه به هر چیزی چنگ بزنه و به هر چیزی پناه ببره تا شاید کمی... تسلی بگیره

آه عشقم مرجان بی تو میمیرم کجا بودی نیمه گمشده من آه مرجانم خخخ