بندیکت کامبربچ بازی قدرتمند و پرانرژی ارائه میدهد، اما روایت تکراری و آشفتهی فیلم، با ترکیب بینظم مضامین مختلف و ساختاری ناهماهنگ، بیشتر تجربهای خستهکننده میسازد تا تجربهای عاطفی.
کارگردان، تلاش کرده به منبع اصلی وفادار بماند، اما روایت گرفتار کلیشههای هالیوودی دربارهی اندوه است و شخصیتها عمق لازم را پیدا نمیکنند.