در پایان روز، اگر کمدی توانسته باشد لبخند بر لبم بنشاند، پس مأموریتش را انجام داده. این فیلم، با تمام سادگی و بلاهت شیرینش، مرا خنداند. نه آنقدر برجسته است که در حافظهی سینما بماند، نه آنقدر بیرمق که در لحظه فراموش شود.
دو سه صحنهاش واقعاً خنده را از اعماق بیرون کشید—نه لبخند، که خندهی بلند و بیواسطه.
و شگفتانگیزتر آنکه نویسنده و کارگردانش کسی نیست جز گِندی تارتاکوفسکی؛ کسی که ذهنم او را با آثار کاملاً متفاوتی پیوند زده بود. اینجا اما، انگار با نقاب دیگری آمده، با نگاهی بیپروا و شوخطبع.
فرصتی بدهید به این فیلم، اما با آگاهی از اینکه برای همه نیست. اگر از «مهمانی سوسیسها» لذت بردهاید، این یکی هم برایتان خواهد چرخید، با همان دوپهلوهای مکزیکی و طنازی بیپروا.