خورشید هرگز غروب نمی‌کند

فیلم رو در مجموع دوست داشتم، اما به نظرم بیشتر از اینکه درباره انتخاب بین دو آدم باشه، درباره آدم‌هایه که بلد نیستند با پایان یک رابطه روبه‌رو شوند. وندی، جک و چاک هرکدام به شکلی درگیر همین ناتوانی‌اند: به‌جای مکث کردن، فهمیدن اینکه چه میخوان و بستن پرونده رابطه قبلی، خیلی زود وارد رابطه‌ای تازه میشن یا دوباره به گذشته برمیگردن. وندی از یک طرف آینده‌ای میخواد که جک نمیتونه برایش بسازه؛ از طرف دیگه، پیش از اونکه تکلیفش رو با رابطه‌شان روشن کنه، به چاک نزدیک میشه. به نظرم مشکلش فقط دودلی میان دو مرد نیست؛ بیشتر واکنشی بودن اونه. انگار انتخاب‌هایش رو بر اساس تنهایی و احساس همان لحظه پیش میبره، نه شناختی روشن از نیازهای خودش. برای من مهم‌ترین نکته فیلم همینه که این آدم‌ها به خودشان فرصت نمیدن پایان یه رابطه رو واقعاً تجربه کنند. فردای کات، یا حتی وسطِ یک «فاصله»، سراغ رابطه بعدی میرن؛ بعد هم گذشته رو با خودشان وارد رابطه تازه میکنن و همان سردرگمی رو به آدم دیگری منتقل میکنن. به نظرم این یکی از اشتباه‌های بزرگ در رابطه‌ عاطفی است چیزی که در سطح جامعه هم میبینیم. به نظرم فیلم این الگو رو خوب و بدون قضاوت قطعی نشون میده، هرچند تکرار این رفت‌وبرگشت‌ها گاهی ریتمش رو خسته‌کننده میکنه. در مجموع بازی‌ها و فضای طبیعی فیلم رو دوست داشتم، اما قصه برایم به اندازه‌ای که می‌توانست عمیق و جمع‌وجور نبود. اما امتیازم ۶ از ۱۰

فیلم را در مجموع دوست داشتم، اما به نظرم بیشتر از اینکه درباره انتخاب بین دو آدم باشه، درباره آدم‌هایه که بلد نیستند با پایان یک رابطه روبه‌رو شوند. وندی، جک و چاک هرکدام به شکلی درگیر همین ناتوانی‌اند: به‌جای مکث کردن، فهمیدن اینکه چه میخوان و بستن پرونده رابطه قبلی، خیلی زود وارد رابطه‌ای تازه میشن یا دوباره به گذشته برمیگردن. وندی از یک طرف آینده‌ای میخواد که جک نمیتونه برایش بسازه؛ از طرف دیگه، پیش از اونکه تکلیفش رو با رابطه‌شان روشن کنه، به چاک نزدیک میشه. به نظرم مشکلش فقط دودلی میان دو مرد نیست؛ بیشتر واکنشی بودن اونه. انگار انتخاب‌هایش رو بر اساس تنهایی و احساس همان لحظه پیش میبره، نه شناختی روشن از نیازهای خودش. برای من مهم‌ترین نکته فیلم همینه که این آدم‌ها به خودشان فرصت نمیدن پایان یه رابطه رو واقعاً تجربه کنند. فردای کات، یا حتی وسطِ یک «فاصله»، سراغ رابطه بعدی میرن؛ بعد هم گذشته رو با خودشان وارد رابطه تازه میکنن و همان سردرگمی رو به آدم دیگری منتقل میکنن. به نظرم این یکی از اشتباه‌های بزرگ در رابطه‌ عاطفی است چیزی که در سطح جامعه هم میبینیم. به نظرم فیلم این الگو رو خوب و بدون قضاوت قطعی نشون میده، هرچند تکرار این رفت‌وبرگشت‌ها گاهی ریتمش رو خسته‌کننده میکنه. در مجموع بازی‌ها و فضای طبیعی فیلم رو دوست داشتم، اما قصه برایم به اندازه‌ای که می‌توانست عمیق و جمع‌وجور نبود. اما امتیازم ۶ از ۱۰

بسیار فیلم بدون معنی هستش به نظر من برای کسایی خوبه که خودشون نمیدونن از زندگی چی میخوان

فیلم بیشتر درباره آدم‌هایی است که خودشان هم نمی‌دانند چه می‌خواهند و گاهی وقتی چیزی را در خطر از دست دادن می‌بینند، تازه ارزش آن را می‌فهمند.