فرضیه عشق

فیلم اقتباسی از رمان پرفروش Ali Hazelwood (رمان نویس ایتالیایی- امریکایی) هست، رمانی که سال ۲۰۲۱ منتشر شد. جالب اینجاست که کتاب اولش یه فن‌فیکشن بوده و بعدها هیزل‌وود بازنویسیش کرده و تبدیلش کرده به یه عاشقانه‌ی معاصر درباره‌ی آدام و الیو. خود هیزل‌وود دکترای علوم اعصاب داره و سال‌ها تو فضای دانشگاهی کار کرده، برای همین جزئیات این دنیا اینقدر ملموس و واقعی از آب دراومده. به نظرم نقطه‌ی قوت فیلم فقط رابطه‌ی عاشقانه‌ش نیست؛ اینه که با جسارت پشت پرده‌ی فضای آکادمیک رو نشون می‌ده. استادی که با تحقیر و سخت‌گیری افراطی دانشجوها رو خرد می‌کنه، رابطه‌ی قدرت نابرابر بین استاد و دانشجوی دکترا، استفاده‌ی ابزاری از جایگاه علمی، رفتارهای تحقیرآمیز و غیرحرفه‌ای که پشت اعتبار و اسم یه چهره‌ی سرشناس پنهان می‌شه، و فشار دائمی دانشجو برای «جدی گرفته شدن»؛ به‌خصوص وقتی یه زن تو حوزه‌ای مردسالار مثل علوم تجربی کار می‌کنه. نشون دادن اینکه آسیب همیشه از آدم به‌ظاهر ترسناک نمی‌آد و گاهی از همون چهره‌ی خوش‌برخورد و محترم می‌آد، از اون لایه‌هاییه که کمتر تو ژانر رام‌کام (rom-com) می‌بینیم. خیلی از ما که تجربه‌ی دانشگاه و تحصیلات تکمیلی رو داشتیم، کلی از این موقعیت‌ها رو می‌شناسیم: از انتظارات غیرمنطقی و بی‌مرز اساتید گرفته تا حس بی‌پناهی دانشجو در برابر ساختار. اینکه یه فیلم عاشقانه‌ی سبک و سرگرم‌کننده جرئت کرده این مسائل رو وارد روایتش کنه، واقعاً جای تحسین داره و به شخصه فیلم رو دوست داشتم، و امتیاز ۷ از ۱۰ رو بهش میدم.

فیلم خیلی فرمولیکه ولی بازم چندتا لحظه‌ی بامزه و دوست‌داشتنی داره. لیلی راینهارت واقعاً خوبه و رابطه‌ش با تام بیتمن بعضی جاها جواب می‌ده، هرچند به نظرم می‌شد شیمی بینشون خیلی بیشتر باشه. در کل یه رام‌کام سبک و قابل‌دیدنه، مخصوصاً اگه با داستان‌های فیک‌دیتینگ حال کنید.

فیلم بامزه و عاشقانه من یکمم خوابم برد

قشنگ بود

من دوست داشتم مخصوصا صحنه های فانش منو به خنده انداخت که حس خوبی بهم داد