ی مبحث هست به اسم طرح واره، میگه که تمام انسان ها شخصیت بزرگسالیشون در خانه کودکیشون شکل میگیره، دختری که تک فرزند یک خانواده هست با پدری نظامی و خشک و مادری خانه دار و نا آگاه، نبود احساس و رفتار زنانه در خانه و در کنارش نبودمراقبت و پشت وانه پدر در مقام پدر یک دختر، روه دخترانه از این دختر دزدیده میشود توسط اطرافیان، بجای سینما و کارهای دخترانه ترجیح میده بره تیراندازی کنه، جای لبخند و معاشرت، ترجیح میده سکوت کنه و آموزش ببینه، جای اینکه حمایت شدن رو نشثن بده و دریافتش کنه ترجیح میده حامی و حمایتگر باشه تمام رفتارهایی که با روح یک دختر در تضاد هست و.... از اول فیلم اشک ریختم تا همینجا که دارم تابپ میکنم.... خودم یک پدر هستم که از دخترم دورم
ولی بشدت دلهامون نزدیک، یک جملرو از 4 سالگیش براش تکرار کردم همیشه، که حتی اگر بزرگترین اشتباه دنیارو هم بکنی قرار نیست نگران من و واکنش من باشی
در هر لحظه به لحظه زندگیت تا نفس میکشم، اول پدرتم بعد رفیقتم و مثل کو پشتت و دستم در دستت و..... حرف زیاده ولی اینجا جاش نیست، ببخشید سرتون رو درد آوردم
فیلم رو خیلی دوس داشتم.