شعر

شاعرانه جالبی بود ، یاد فیلمهای شادروان عباس کیارستمی افتادم .

آدم رو به فکر وا میداره .چه مدرسه بی در و پیکری چه نوجوانهای بیفکری چه والدین بدرد نخوری . این چه وضعشه