Where Elephants Go (2024)
جایی که فیلها میروند
"لنی" یک دختر نه ساله باهوش و دانا، دوستی غیرمنتظرهای با مارسل، مردی 23 ساله با روحیهای کودکانه، برقرار میکند. مگدا، مادر لنی، وخامت وضعیت سلامتی دخترش را انکار میکند و با دوستی مارسل مخالفت میورزد، حتی در حالی که او و لنی نشان میدهند هر قدم در زندگی میتواند یک ماجراجویی لذتبخش باشد و ...
کشور:
رومانی
به این فیلم امتیاز بدهید
دانلود فیلم
بهروزرسانی زیرنویس فارسی اضافه شد.
همهی فیلمها و سریالهای مای موویز کامل و بدون سانسور و بدون حذفیات هستن.
نسخه زبان اصلی
فایل کامل فیلم با صدای اصلی (بدون دوبله)
زیرنویسهای فارسی و سایر زبانها (بدون تطبیق نام فایل)
فیلمهای مشابه
دیدگاهها (1)
با درود
این فیلم یکی از آثار مستقل و کمتر دیده شدۀ اروپای شرقی در سال ۲۰۲۴ است (رومانی) و اگر به درامهای انسانیٍ آرام علاقه داشته باشین، ارزش توجّه داره.
عنوان فیلم (فیلها کجا میروند؟) بیشتر بار نمادین دارد و به مفهوم سفر، ناپدید شدن و مواجهه با ناشناختهها اشاره میکند، نه اینکه درباره فیلها باشد.
فیلم ریتمی بسیار آرام (Slow Cinema) و نگاهی مستند گونه به رابطۀ Leni و Marcel دارد. مثل اینه که دارین یه رُمان میخونین؛ پس منتظر هیجان و اتّفاقات عجیب و غریب نباشین.
فیلم بیشتر بر احساسات، شخصیتها و گفتوگوها تکیه میکند تا اتفاقات داستانی و طنزش بسیار ظریف و تلخ است، پس منتظر یه کمدی خنده دار هم نباشین.
فیلمبرداری Adrian Paduretu از دید من، یکی از نقاط قوّت اصلی فیلم است. دوربین اغلب در ارتفاع چشم شخصیتها قرار دارد. حرکتها نرم و محدود هستند؛ خبری از حرکات نمایشی نیست. قابها فضای تنفس دارند و شخصیتها در محیط گُم نمیشوند. از لنزهای نسبتاً نرمال استفاده شده تا حس مستندگونه حفظ شود. یکی از ایدههای بصری زیبای فیلم، همان نمای آغاز و پایان است که دوربین از ارتفاع شهر Bucharest به دنبال شخصیتها میگردد.
به نظرم بزرگترین موفقیت فیلم این است که فُرم هیچ وقت خودش را به رخ نمیکشد؛ فرم در این فیلم "بیادعا" است. همۀ عناصر در خدمت رابطۀ میان Leni و Marcel هستند، نه اینکه بخواهند با زیبایی شناسی پر زرق و برق توجّه مخاطب را جلب کنند. همین رویکرد است که آن را به سنّت Romanian New Wave نزدیک میکند، هرچند از نظر عاطفی، فیلم نسبت به آثار شاخص آن جریان، گرمتر و امیدوار کننده تر و شاید شاعرانه تر است.
اگه اهل رُمان خوندن و فیلمهای واقع گرایانۀ روایتی هستین، فیلم رو با اینکه ریتم کندی داره میپسندین (مثل اینه که یه رمان تصویری صوتی میبینین) وگرنه ممکنه براتون حوصله سر بر باشه (سرگرم کننده نیست)؛ ولی بازی خوب Carina Lapusneanu و Stefan Mihai میتونه شما رو غرق در یک داستان خاص کنه و برای اهالی سینما با ارزش باشه. بنظرم فیلم برای دورهمی غیر سینمایی مناسب نیست و بهتره تنها یا با یک پارتنر صبور در وقتی آروم به تماشا گذاشته بشه.
در مورد امتیاز باید بگم اینجور فیلمها که سبکی هنری و خاص دارن، معمولاً ارزشمندن و مخاطبین هم اغلب از این زاویه بهش نگاه میکنن و امتیاز بالایی بهش میدن. برای فیلمی که تدوین و میزانسن و موزیک، مینیمال انتخاب شدن، در نگاه اول شاید امتیاز فیلم اغراق آمیز قلمداد بشه ولی لازمۀ تولید این فیلمها همین ساختاره؛ پس با اجازتون من بهش 8/10 میدم.
نمیدونم گروه مای موویز این فیلمارو از کجا پیدا میکنه یا بر چه اساسی در سایت قرار میدن ولی میدونم که ما مدیون مدیریت این سایت هستیم؛ اگر نبودن شاید ما هیچوقت حتی اسم این فیلمارو نمیشنیدیم، چه برسد به اینکه ببینیم. سپاس فراوان
این فیلم یکی از آثار مستقل و کمتر دیده شدۀ اروپای شرقی در سال ۲۰۲۴ است (رومانی) و اگر به درامهای انسانیٍ آرام علاقه داشته باشین، ارزش توجّه داره.
عنوان فیلم (فیلها کجا میروند؟) بیشتر بار نمادین دارد و به مفهوم سفر، ناپدید شدن و مواجهه با ناشناختهها اشاره میکند، نه اینکه درباره فیلها باشد.
فیلم ریتمی بسیار آرام (Slow Cinema) و نگاهی مستند گونه به رابطۀ Leni و Marcel دارد. مثل اینه که دارین یه رُمان میخونین؛ پس منتظر هیجان و اتّفاقات عجیب و غریب نباشین.
فیلم بیشتر بر احساسات، شخصیتها و گفتوگوها تکیه میکند تا اتفاقات داستانی و طنزش بسیار ظریف و تلخ است، پس منتظر یه کمدی خنده دار هم نباشین.
فیلمبرداری Adrian Paduretu از دید من، یکی از نقاط قوّت اصلی فیلم است. دوربین اغلب در ارتفاع چشم شخصیتها قرار دارد. حرکتها نرم و محدود هستند؛ خبری از حرکات نمایشی نیست. قابها فضای تنفس دارند و شخصیتها در محیط گُم نمیشوند. از لنزهای نسبتاً نرمال استفاده شده تا حس مستندگونه حفظ شود. یکی از ایدههای بصری زیبای فیلم، همان نمای آغاز و پایان است که دوربین از ارتفاع شهر Bucharest به دنبال شخصیتها میگردد.
به نظرم بزرگترین موفقیت فیلم این است که فُرم هیچ وقت خودش را به رخ نمیکشد؛ فرم در این فیلم "بیادعا" است. همۀ عناصر در خدمت رابطۀ میان Leni و Marcel هستند، نه اینکه بخواهند با زیبایی شناسی پر زرق و برق توجّه مخاطب را جلب کنند. همین رویکرد است که آن را به سنّت Romanian New Wave نزدیک میکند، هرچند از نظر عاطفی، فیلم نسبت به آثار شاخص آن جریان، گرمتر و امیدوار کننده تر و شاید شاعرانه تر است.
اگه اهل رُمان خوندن و فیلمهای واقع گرایانۀ روایتی هستین، فیلم رو با اینکه ریتم کندی داره میپسندین (مثل اینه که یه رمان تصویری صوتی میبینین) وگرنه ممکنه براتون حوصله سر بر باشه (سرگرم کننده نیست)؛ ولی بازی خوب Carina Lapusneanu و Stefan Mihai میتونه شما رو غرق در یک داستان خاص کنه و برای اهالی سینما با ارزش باشه. بنظرم فیلم برای دورهمی غیر سینمایی مناسب نیست و بهتره تنها یا با یک پارتنر صبور در وقتی آروم به تماشا گذاشته بشه.
در مورد امتیاز باید بگم اینجور فیلمها که سبکی هنری و خاص دارن، معمولاً ارزشمندن و مخاطبین هم اغلب از این زاویه بهش نگاه میکنن و امتیاز بالایی بهش میدن. برای فیلمی که تدوین و میزانسن و موزیک، مینیمال انتخاب شدن، در نگاه اول شاید امتیاز فیلم اغراق آمیز قلمداد بشه ولی لازمۀ تولید این فیلمها همین ساختاره؛ پس با اجازتون من بهش 8/10 میدم.
نمیدونم گروه مای موویز این فیلمارو از کجا پیدا میکنه یا بر چه اساسی در سایت قرار میدن ولی میدونم که ما مدیون مدیریت این سایت هستیم؛ اگر نبودن شاید ما هیچوقت حتی اسم این فیلمارو نمیشنیدیم، چه برسد به اینکه ببینیم. سپاس فراوان
3