El Conde (2023)

آبروی دیکتاتورای زنده رو نمیبرن تخصصی فقط هیتلر

با درود
فیلم، Augusto Pinochet دیکتاتور سابق شیلی رو در قالب یک خون آشام ۲۵۰ ساله به تصویر میکشه که همچنان زندس و در گوشه ای متروک از Patagonia، از زندگی و تاریخ تغذیه می‌کنه.
فیلم با یه فرض فانتزی هوشمندانه آغاز می‌شه و فانتزی رو در حملۀ مستقیم به حافظۀ تاریخی، فساد ساختاری و سیاست قدرت در آمریکای جنوبی به کار میگیره.
در واقع، El Conde نه فقط دربارۀ پینوشه، بلکه دربارۀ بی‌ مرگیِ نمادهای ظلم و ریشه های پاک‌ نشدنی فاشیسمه. پینوشه پیر شده، خستس، اما هنوز زنده (چون مردم، حافظه جمعی، و سیستمها هنوز یاد اونو از بین نبردن).
فیلم به کارگردانی Pablo Larraín یک اثر سیاه، سیاسی، خون‌آلود و غیر قابل‌ پیش‌ بینیه که مرز بین طنز، وحشت، استعاره و تاریخ‌ نگاری رو عمداً نابود می‌کنه و با طنز سیاه به «جاودانگی گناه» می‌پردازه؛ هم استعمار، هم دیکتاتوری، هم فساد خانوادگی (که برای ماها کاملاً ملموسه).
روایت از زبان یک راویِ زن انگلیسی‌ زبان انجام می‌شه که هویّتش در پایان، هم غافلگیرکنندس، هم معنا‌دار.
فیلمبرداری سیاه و سفید که در برخی نماها، عمداً فضای بصریِ فیلم شبیه فیلمای جنگ جهانی دوّم یا مستندهای قدیمی طرّاحی شده و همین باعث میشه فانتزی در دل تاریخ واقعی جا بیفته.
Jaime Vadell در نقش پینوشه، با ترکیبی از طنز، وقار، نفرت و خستگی ظاهر می‌شه و کاراکترش به‌جای هیولا بودن، بیشتر نفرت‌ انگیزه تا ترسناک. Gloria Münchmeyer هم در نقش همسرش، بار بخش دیگری از فساد را بر دوش می‌کشه؛ زن خونسردی که سیاست را به بازی گرفته. بازیشون بنظر من خوب و باور پذیر بود.
میزانسن فوق‌ العادس؛ خانه‌ ای متروک در Patagonia، گورستان، کلیسا و آشپزخونه مکان‌ هایی هستن که مثل خود فیلم، پر از نمادهای سیاسی و دینی‌ هستن. لباس‌ سربازا، غذا خوردن خون‌ آشاما، بالهای پرواز، همه بار نمادین دارن.

El Conde به‌ هیچ‌ وجه برای مخاطب عام و سرگرمی‌ محور ساخته نشده. اگه دنبال یک درام کلاسیک یا داستانگو باشی، فیلم ممکنه عجیب، سرد یا حتّی بی‌ معنا بنظر برسه، امّا برای مخاطبی که به تاریخ، سیاست، طنز سیاه، و روایت استعاره ای علاقمنده، یک شاهکار خوش‌ ساخت به حساب میاد. فیلم خیلی با شهامت تاریخ رسمی (آنچه که در کتب درسی اومده و باور عمومی‌ از تاریخ) رو به ریشخند می‌گیره، امّا با زبانی سینمایی که تنها مخاطب صبور و آگاه درکش می‌کنه.
فیلم صحنه های اکشن یا تنش کلاسیک نداره. بیشتر با سکوت، صدا و نگاه‌ پیش می‌ره. این برای بیننده‌ ای که دنبال هیجان یا روایت پرحادثس، خسته‌کننده می‌شه. مخاطبانی که با تاریخ سیاسی شیلی یا با مفاهیمی مثل پینوشه، دیکتاتوری نظامی، فساد حقوقی و سکوت کلیسا آشنا نباشن، بخش زیادی از لایه‌های فیلم رو نمی‌فهمن و در نتیجه احساس می‌کنن فیلم بی‌ معناس یا میگن "این فقط یه فیلمه که وانمود می‌کنه عمیقه، ولی واقعاً چیزی نمی‌گه". البتّه برای مخاطب هدف، فیلم دقیقاً برعکسه؛ استعاره‌ ها و فرم خاصّش کاملاً هدفمند و لایه‌دار تلقّی می‌شن. پس برداشت از فیلم بستگی به آمادگی ذهنی و سلیقۀ تماشاگر داره.
واقعیت اینه که خیلی از کاربرای IMDb صرفاً با دیدن برچسب‌هایی مثل «فانتزی» یا «خون‌آشام» سراغ فیلم رفتن. درحالی‌که El Conde یک اثر سیاسی فلسفی کنایه‌ داره، نه یه فیلم خون‌ آشامی برای سرگرمی. این عدم انطباق با انتظار مخاطب، امتیازا رو پایین کشیده. من شخصاً فیلمو دوست داشتم و ۷ از ۱۰ براش نمرۀ منصفانه‌ ایه.

این فیلمو سال گذشته دیدم و حالا هم نسخۀ دوبلشو دیدم که انصافاً با دقّت دوبله شده.
از «مای‌ مووی» مثل همیشه ممنونم بابت تنوع و انتخاب جسورانش.

فیلم سیاه سفید دوست ندارم

عالی

اصلا نفهمیدم چی شد :/
فقط نصحیت اخرش قشنگ بود ...

سلام دوستان عزیز خوبید
سی چهار نفر دیده این فیلم رو یکی نظری نداشت بده
تا ماهم بدونیم
ممنون واقعا
نظراتون مهمه در انتخاب ما